-
1.
pot. odchody zwierząt zmieszane ze słomą lub wodą -
CZŁOWIEK I PRZYRODA
Ziemia
rolnictwo -
- koński, krowi gnój
- gnój z obory; ze stajni
- gnój w polu
- gnój i błoto; gnój i widły
- kupa, kupka, sterta; smród gnoju
- wozić; wyrzucać; rozrzucać; przerzucać gnój
- cuchnąc, śmierdzieć gnojem
-
Nienawidził smrodu krowiego gnoju, którym przesiąkało ubranie, kiedy weszło się do obory.
źródło: NKJP: Olga Tokarczuk: Prawiek i inne czasy, 1996
Na polu dziewczyny roztrząsały gnój widłami. Potem przyorywano nawożone pola dość płytko.
źródło: NKJP: Teresa Bojarska: Świtanie, przemijanie, 1996
Konia wstydziłem się. Koń ten na poboczu drogi. Chwiejąca się na nogach szkapa w parchach i gnoju.
źródło: NKJP: Marian Pilot: Na odchodnym, 2002
Po co gęstszym gnoju człapały gęsi, po co rzadszym pływały kaczki.
źródło: NKJP: Andrzej Sapkowski: Narrenturm, 2002
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. gnój
gnoje
D. gnoju
gnoi
gnojów
C. gnojowi
gnojom
B. gnój
gnoje
N. gnojem
gnojami
Ms. gnoju
gnojach
W. gnoju
gnoje
Inne uwagi
Zwykle lp
-
psł. *gnojь 'coś gnijącego, zgniłego; zieszane z podściółką i przegniłe odchody zwierzęce, nawóz'