-
2.
pot. pejorat. mężczyzna, którego mówiący uważa z racji jego młodego wieku za niegodnego zaufania -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA
Bieg życia
dorastanie i dojrzałość -
- arogancki, bezczelny, egoistyczny, głupi, niedojrzały, niedouczony, pijany, pyskaty, zarozumiały, zbuntowany smarkacz
- zachowywać się jak smarkacz; traktować kogoś jak smarkacza
-
Nie mógł się zachowywać jak smarkacz. Ona sobie na to nie zasłużyła, miałaby do niego żal, że ją traktuje niepoważnie.
źródło: NKJP: Maria Nurowska: Panny i wdowy: zdrada, 1991
Nie bardzo chciano młodych chłopaków przyjmować, choć garnęli się, z okolicznych wsi zgłaszali (...). Każdy sobie lat wtedy dodawał, a i tak dowódca pułku od gówniarzy, smarkaczy nas wyzywał, że później naszym matkom to on będzie się musiał tłumaczyć.
źródło: NKJP: Aleksandra Tyczyńsk: Tak nas II RP wychowała…, Dziennik Łódzki, 2006-08-25
Irka jest o parę lat starsza i prawdopodobnie zna życie dużo lepiej i inaczej od reszty towarzystwa, które uważa chyba za nudnych smarkaczy. Może z wyjątkiem Gienka - jest w klasie maturalnej i zamierza zdawać w przyszłym roku na prawo.
źródło: NKJP: Danuta Koral: Wydziedziczeni, 1997
Szłojmełe, ty wstrętny smarkaczu, ty musisz donosić uczciwie, bez przesady i w porozumieniu z nami.
źródło: NKJP: Stanisław Benski: Tur i Gutgold, Midrasz, 2009-01-11
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. smarkacz
smarkacze
ndepr smarkacze
depr D. smarkacza
smarkaczy
C. smarkaczowi
smarkaczom
B. smarkacza
smarkaczy
N. smarkaczem
smarkaczami
Ms. smarkaczu
smarkaczach
W. smarkaczu
smarkacze
ndepr smarkacze
depr -
Rzeczownik od psł. *smr̥kati ‘pociągać nosem, smarkać’.
Zob. smarkać