-
1.
książk. wspaniałe zwycięstwo nad przeciwnikiem w jakiejś walce -
[trjumf] lub [trjũf], lub [tryjumf], lub [tryjũf], rzadziej [trijumf] lub [triũf]
-
CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA
Sport
czynności związane ze sportem
CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA
Czas wolny
gry i zabawy
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
czynności, przedmioty, miejsca związane z wojskiem i wojną -
synonimy: wiktoria
wygrana
zwycięstwo
antonimy: klęska
niepowodzenie
porażka
przegrana
-
- bezapelacyjny, niebywały, ogromny, ostateczny, pełny, spektakularny, wielki, wspaniały; historyczny; nieoczekiwany; zasłużony; pucharowy, turniejowy, wielkoszlemowy; wyjazdowy; polityczny, wyborczy triumf; triumf wimbledoński; militarny
- triumf drużyny, ekipy, gospodarzy, gości, lidera, reprezentacji
- triumf w Lidze Mistrzów, w Pucharze Polski, w turnieju, w zawodach; w walce; w wyborach
- bliski triumfu
- odnieść/odnosić; świętować; powtórzyć triumf
-
Ku zaskoczeniu fachowców i kibiców bardzo dobrze przejechał pierwszy przejazd slalomu specjalnego. Miał szansę na triumf w kombinacji alpejskiej.
źródło: NKJP: Tomasz Surdel: Narciarstwo alpejskie. PŚ, Gazeta Wyborcza, 1996-01-22
Triumf w meczu gwarantował wygranej ekipie najwyższe miejsce w tabeli rozgrywek, a tym samym walkę o upragniony finał [...].
źródło: NKJP: (asr): Po ostatniej kolejce, Nowiny Raciborskie, 2008-04-01
W 1997 roku trzy triumfy odnotowała Martina Hingis, wygrywając Australian Open, Wimbledon i US Open. Szwajcarka była wówczas bliska zdobycia Wielkiego Szlema [...].
źródło: NKJP: Kobieta-kot, Dziennik Polski, 2002-09-09
Wielkie zwycięstwo hetmana Stanisława Koniecpolskiego nad Abazy paszą zbiegło się ze wspaniałym triumfem armii Władysława IV Wazy nad wojskiem carskim pod Smoleńskiem i „wieczystym pokojem” z Rosją w Polanowie [...].
źródło: NKJP: Mściwy kniaź walczy z ordą, Dziennik Polski, 2002-02-01
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. triumf
triumfy
D. triumfu
triumfów
C. triumfowi
triumfom
B. triumf
triumfy
N. triumfem
triumfami
Ms. triumfie
triumfach
W. triumfie
triumfy
-
+ triumf + (KOGO/CZEGO) + (nad KIM/CZYM) -
łac. triumphus
Wyraz łac. pochodzi od starołacińskiego triumphe! - okrzyku powtarzanego przy wyruszaniu kapłanów na procesje święta płodności.