-
1.
pomieszczenie w więzieniu lub areszcie, w którym więzień lub aresztowany odbywa karę -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Prawo i łamanie prawa
więzienie i kara -
- osobna, pojedyncza, własna; nieprzewietrzana cela; cela więzienna; ogólna, przejściowa; wilgotna; karcerowa
- cela aresztu policyjnego, więzienia śledczego, zakładu karnego
- lokatorzy, mieszkańcy; drzwi, sufit, ściany celi
- klucze do celi; kumpel, facet, sąsiad z celi
- (lepsze) miejsce w celi
- dzielić z kimś celę; opuścić celę
- odprowadzić kogoś; wnieść coś do celi; trafić do (ogólnej) celi; wynieść coś z celi
- torturować, zamknąć w celi; ktoś powiesił się w celi; siedzieć z kimś w (jednej) celi
-
Drugi z zatrzymanych, mający 1,5 promila we krwi, próbował się powiesić w celi na podkoszulce.
źródło: NKJP: I. Koba: Co się wydarzyło w Komendzie Powiatowej Policji w Pułtusku?, Tygodnik Ciechanowski, 2006-04-21
Na oddziale podsądnym nie ma osobnych cel. Przestępcy swobodnie poruszają się po szpitalnym korytarzu. Są pod stałą obserwacją osób obsługujących monitoring. O szczególnym charakterze pawilonu świadczy tylko wysoki mur wokół spacerniaka i gęste kraty w oknach.
źródło: NKJP: Krystian Szytenhelm: Karetka na lodzie, Tygodnik Rybnicki, 2008-12-23
Drzwi celi przyprawiłyby klawisza o płacz: sklejka na ramie z listew, odporność ciut większa od tandety z amerykańskich filmów.
źródło: NKJP: Artur Baniewicz: Kisuny, 2008
Udało mu się przeżyć również dzięki temu, że zabił [...] degenerata, z którym dzielił celę.
źródło: NKJP: Marek Krajewski: Dżuma w Breslau, 2007
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. cela
cele
D. celi
celi
neut cel
char C. celi
celom
B. celę
cele
N. celą
celami
Ms. celi
celach
W. celo
cele
-
niem. Zelle