sankcja

[...] rosyjski filozof uwalnia pojęcie wolności z kontekstu kulturowego, nadaje jej sankcję metafizyczną, a więc uniwersalną.

źródło: NKJP: Edwin Bendyk: Zatruta studnia : rzecz o władzy i wolności, 2002

Późnogotyckie malarstwo i rzeźba realizują i utrwalają ten sam wzór urody, co przytoczone fragmenty (istnieją niewątpliwie związki między powieścią apokryficzną a np. Ołtarzem Mariackim Wita Stwosza), chociaż nie kolejność i zależność genetyczna jest tu najistotniejsza, lecz fakt idealizacji gustów i przekonań estetycznych poprzez nadanie im rangi i sankcji religijnej.

źródło: NKJP: Jerzy Ziomek: Renesans, 1995

W starożytności tytułem mesjasza obdarzono królów z dynastii Dawidowej. Namaszczano ich oliwą podczas uroczystości obejmowania władzy monarszej, tak jak kapłanów. Obrzęd oznaczał, że uważa się ich za przedstawicieli Boga na ziemi i że ich władza ma boską sankcję.

źródło: NKJP: Adam Szostkiewicz: Czekając na mesjasza, Polityka, 2008-05-07

Owe różnorodne zadania wynikały z samej istoty obyczajów, które miały charakter normatywny. Jednym słowem, regulowały zachowania społeczne, były wytworem ludzkiej potrzeby poczucia ciągłości i kontynuacji. Obyczaje podlegały społecznej ocenie, i to tym skuteczniejszej, im silniejsza była ich akceptacja, a siła akceptacji zależała m.in. od tego, czy nadawano im sankcję boską, czy też nie.

źródło: NKJP: Andrzej Chwalba: Obyczaje w Polsce : od średniowiecza do czasów współczesnych, 2005

To był rozkaz, poparty sankcją moralną, gorszą od wszystkich niebezpieczeństw centralnego wtedy miejsca w Polsce, jakim była sala BHP w Stoczni Gdańskiej. W tej potrzebie musiało się stanąć.

źródło: NKJP: Waldemar Kuczyński: Burza nad Wisłą: dziennik 1980-1981, 2002