-
ręczna broń palna mająca jedną bądź dwie długie lufy
-
[stszelba] lub pot. [sczszelba], lub pot. [szczszelba]
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
broń -
hiperonimy: broń
-
- dymiąca, nabita strzelba; strzelba bojowa, myśliwska; automatyczna, gładkolufowa, powtarzalna, śrutowa
- strzelba kalibru jakiego
- strzelba na (ostre, usypiające) naboje
- strzelby i karabiny, strzelby i pistolety
- kolba, lufa strzelby
- strzelba wypaliła
- naładować; chwycić strzelbę
-
Tym razem strzelba wypaliła. Strzał trafił w szyję kierowcę forda.
źródło: NKJP: /mow/: Padł tylko jeden strzał..., Echo Dnia, 2007-02-09
Znaleziono zabytkową, kurkową strzelbę myśliwską datowaną jeszcze na 1851 r. i dwa naboje własnej roboty.
źródło: NKJP: Z kurkówką na łowy, Dziennik Polski, 1999-09-17
Jeden z komandosów wycelował mu lufę strzelby w głowę.
źródło: NKJP: Artur Górski: Magia „Sacro Arsenale”, 2006
Kłusownicy ze strzelbami, a więc ludzie z myśliwskim zacięciem, traktowani byli ze swego rodzaju szacunkiem.
źródło: NKJP: Zdzisław Morawski: Gdzie ten dom, gdzie ten świat, 1994
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. strzelba
strzelby
D. strzelby
strzelb
C. strzelbie
strzelbom
B. strzelbę
strzelby
N. strzelbą
strzelbami
Ms. strzelbie
strzelbach
W. strzelbo
strzelby
-
psł. *strělьba 'strzelanie' > 'narzędzie do strzelania'
Zob. strzelić