-
1.
kara za popełnione grzechy -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Religia – kościół
sakramenty i obrzędy religijne -
- ciężka, surowa; długa; publiczna pokuta
- pokuta za grzechy
- pokuta i post; grzech i pokuta, skrucha i pokuta, spowiedź i pokuta
- czas, dni, ileś lat, okres; koniec; forma, rodzaj; w ramach pokuty
- czynić, odbyć, odprawić; zadać pokutę
- skazany na pokutę
-
Nauki rekolekcyjne ułatwiają nam pełniejsze, głębsze przemyślenie swojego postępowania, zrobienie rachunku sumienia, wyspowiadanie się, odprawienie pokuty i przyjęcie Komunii Świętej.
źródło: NKJP: GG: Rekolekcyjny remanent, prasa, 1999
[...] uklękła przy łóżku i zaczęła się modlić. Ale ciągle myliła słowa i zapominała dalszego ciągu. Przecież ksiądz zadał jej pokutę. Jaką mi zadał pokutę. Ja już nie pamiętam o swojej pokucie.
źródło: NKJP: Tadeusz Konwicki: Bohiń, 1987
Popielec - to w tradycji katolickiej dzień, w którym zaglądamy do wnętrza swojej duszy, aby potem z pokorą odbyć pokutę za to, co złego uczyniliśmy sobie i naszym bliźnim.
źródło: NKJP: Lekarz duszy, Dziennik Polski -- Kraj, 1999-02-17
Pokuta to cierpienie, jakie człowiek dobrowolnie bierze na siebie, aby zadośćuczynić roszczeniu prawa moralnego i tym samym zetrzeć grzech.
źródło: NKJP: Paweł Lisicki: W cudze piersi, 1999
Wychowany w tradycji benedyktyńskiej, gdzie modły za dusze cierpiące za swe ziemskie przewinienia były częścią oracji wspólnoty monastycznej, sam głęboko przeżywał los tych dusz, które po sądzie szczegółowym Najwyższy skazał na pokutę w czyśćcu.
źródło: NKJP: Duszyczki i miodek, Dziennik Polski -- Pejzaż, 2003-10-25
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. pokuta
pokuty
D. pokuty
pokut
C. pokucie
pokutom
B. pokutę
pokuty
N. pokutą
pokutami
Ms. pokucie
pokutach
W. pokuto
pokuty
Inne uwagi
Zwykle lp
-
st.czes. 'kara, wymierzenie kary; kara pieniężna, grzywna; procent, zysk'
Forma staroczeska jest rzeczownikiem odczasownikowym od st.czes. pokutiti 'ukarać, wymierzyć karę'