-
1.
osoba, która potrafi posługiwać się określonego rodzaju bronią palną lub miotającą -
[stszelec] lub pot. [sczszelec], lub pot. [szczszelec]
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
osoby związane z wojskiem i wojną -
- dobry, doskonały, wyborny, wyszkolony strzelec, strzelec praworęczny
-
Brygida wycelowała broń w czarną bryłę i pociągnęła za spust. Była dobrym strzelcem i mimo braku okularów za każdym razem trafiała prosto w głowę.
źródło: NKJP: Witold Horwath: Ultra Montana, 2005
Ponieważ nie zdecydowano się na przebudowę mechanizmów wewnętrznych, karabin może być używany wyłącznie przez strzelców praworęcznych.
źródło: Internet
Ojciec był łowczym powiatowym (przed wojną funkcja społeczna) i doskonałym strzelcem z broni kulowej.
źródło: NKJP: Zdzisław Morawski: Gdzie ten dom, gdzie ten świat, 1994
Dobrze wyszkolony strzelec trafia z rewolweru z 50 m [...] w puszkę od piwka.
źródło: Internet
Na wyprawę wołoską Jadwiga wyprawiła z dóbr oprawnych 2 kopijników i 4 strzelców z kuszami, których oddała pod dowództwo swego syna Marcina.
źródło: NKJP: Alicja Szymczakowa: Szlachta sieradzka w XV w.: magnifici et generosi, 1998
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. strzelec
strzelcy
ndepr strzelce
depr D. strzelca
strzelców
C. strzelcowi
strzelcom
B. strzelca
strzelców
N. strzelcem
strzelcami
Ms. strzelcu
strzelcach
W. strzelcu
książk. strzelcze
strzelcy
ndepr strzelce
depr -
psł. *strělьcь 'osoba posługująca się strzałami; strzelająca z łuku'
Zob. strzała , strzelić