zgłodniały - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.a

taki, który czuje potrzebę jedzenia

Używane często w znaczeniu 'człowiek zgłodniały'.

CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA

Jedzenie i jego przygotowanie

miejsca, osoby, przedmioty, sytuacje związane z jedzeniem

CZŁOWIEK I PRZYRODA

Świat zwierząt

budowa i funkcjonowanie organizmów zwierzęcych

zgłodniały pies, wilk; zgłodniałe stado; zgłodniali goście, turyści, uczestnicy (festynu, rajdu, zabawy...); zgłodniałe ptaki, zwierzęta
zgłodniały i chory, zgłodniały i chudy, zgłodniały i spragniony, zgłodniały i strudzony, zgłodniały i zziębnięty

	Tomek, zgłodniały, co chwila sięgał po kawałek mięsa, choć było ono na pół surowe. źródło: NKJP: Alfred Szklarski: Tajemnicza wyprawa Tomka,1963
	W piątek właściciel oddał zgłodniałego, schorowanego, starego psa, tak wychudzonego, że nie mógł utrzymać się na własnych nogach. źródło: NKJP: (mei, ASz, pach): Mruczenie o więcej miłości, Gazeta Krakowska, 2003-07-14
	Wychudzona, zgłodniała, z odmrożeniami nóg i rąk, z przeziębionym pęcherzem, wodą w boku, z kawerną w płucach (stwierdzono po powrocie do kraju), myślałam, jak położyć temu kres, jak skończyć ze sobą. źródło: NKJP: Deportacja, Dziennik Polski, 2003-02-15
	Widziałem za drutem kolczastym, jak siedzieli na trawie obok wysokich sosen jeńcy zgłodniali, nieludzko wymęczeni i na próżno proszący o odrobinę wody. źródło: NKJP: Edmund Osmańczyk: Był rok 1945 (III), Miesięcznik Literacki, 3, 1970
	Wyglądają jak sfora zgłodniałych, ujadających psów. źródło: NKJP: Jarosław Zalesiński: Ludzka sfora, Dziennik Bałtycki, 2000-08-02

część mowy: przymiotnik

Stopień równy

	+	zgłodniały	+
szyk: neutralny

Zob. głodny