-
3.
techn. część przyrządu optycznego umożliwiająca przepływ światła -
CZŁOWIEK I TECHNIKA
Urządzenia i maszyny
budowa urządzeń i maszyn -
- źrenica wejściowa, wyjściowa
- źrenica lornetki, lunety, obiektywu, teleskopu...
- średnica źrenicy
-
[...] optymalna do planet wysoko położonych okazuje się zwykle źrenica w granicach 0,6 do 0,9mm, a do planet nisko nad horyzontem i przy gorszym seeingu ta z przedziału 1 do 1,5mm.
źródło: Internet
[...] średnica źrenicy wyjściowej jest to krąg światła, jaki widzi się patrząc przez lunetę lub lornetkę od strony obiektywu z odległości ok. 25 cm.
źródło: NKJP: Stanisław Godlewski: Vademecum Myśliwego, 1996
W prosty sposób została podana metodyka dwusprzężonych układów (zachowanie, przy zmianie powiększenia 1 — 20 razy, położenia przedmiotu i obrazu oraz źrenicy wejściowej i wyjściowej).
źródło: NKJP: Ze zjazdów i konferencji. Międzynarodowa Konferencja Z Optyki Instrumentalnej, Postępy Fizyki, 1970
Źrenice określają zdolność układu do przenoszenia energii
wychodzącej ze źródła światła.
źródło: Internet
W styczniu 1930 r. zaproponowano Departamentowi Uzbrojenia dostawy lornetek Galileusza [...]. Miało to na celu wyposażenie żołnierzy w lornetkę bardzo prostą, pozbawioną elementów regulacyjnych (rozstaw źrenic, ruch okularów), ale stosunkowo jasną, trwałą, szczelną, lekką, a przede wszystkim znacznie tańszą od lornetki pryzmatycznej.
źródło: NKJP: Piotr Matejuk: Wojskowe przyrządy optyczne w II Rzeczypospolitej, 1997
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. źrenica
źrenice
D. źrenicy
źrenic
C. źrenicy
źrenicom
B. źrenicę
źrenice
N. źrenicą
źrenicami
Ms. źrenicy
źrenicach
W. źrenico
źrenice
-
+ źrenica + CZEGO -
psł. *zěnica
Na taką prapostać wskazują m.in.: czes. zenice (ż), ros. zeníca, scs. zěnica. Byłoby to więc pierwotne zdrobnienie z przyrostkiem *-ica od podstawowego rzeczownika *zěna 'źrenica', którego kontynuanty poświadczone są w językach słowiańskich. Polska postać źrenica, z wstawnym -r-, (st.pol. źrzenica) jest wtórna; powstała przez skojarzenie z polskimi kontynuantami psł. *zьrěti ‘patrzeć’ (daw. źrzeć; dziś wyłącznie w czasownikach przedrostkowych, np. ujrzeć, wyjrzeć).