-
9.
czasownik, którego używamy, aby zwrócić czyjąś uwagę na to, co chcemy powiedzieć -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
mówienie -
- widzi pan, pani
-
Tu, w lesie, przemyślałem wiele spraw. Widzisz, zawsze wydawało mi się, że jestem wspaniałym facetem, murowanym kandydatem na - uśmiechnął się z ironią - bohatera kosmosu! Dopiero teraz wiem, że to nieprawda.
źródło: KWSJP: Adam Jaromin: Strach, Młody Technik, 1971, nr 3
Bez słowa odwija papier. Jeden, drugi. Nagle osłupiał, opuszcza ręce. Na stole leży okrągła i świeża osełka masła. Pani klaszcze w ręce. - Widzisz, jaki ten Włodek dobry, pamiętał!
źródło: NKJP: Roman Bratny: Kolumbowie – rocznik 20, 1957
- O - uśmiecha się - jest nasza zguba! I do Kozickiej: - A widzisz, ja zawsze twierdziłem, że on przyjdzie!
źródło: NKJP: Tadeusz Breza: Urząd, 1984
– Jak długo zna pan pana Siekluckiego? [...] To powierzchowna znajomość? – To zależy. Widzi pan, nawet nie znałem jego nazwiska.
źródło: NKJP: Tomasz Piątek: Pałac Ostrogskich, 2008
-
część mowy: czasownik
aspekt: niedokonany
Tryb oznajmujący
Czas teraźniejszy
liczba pojedyncza liczba mnoga 2 os. widzisz
widzicie
3 os. widzi
widzą
Czas przeszły
liczba pojedyncza liczba mnoga m ż n mo -mo Czas przyszły
liczba pojedyncza liczba mnoga m ż n mo -mo Tryb warunkowy
liczba pojedyncza liczba mnoga m ż n mo -mo Inne uwagi
Formy 3. os. używane tylko w zwrotach adresatywnych, np. widzi pan, widzą państwo
-
Rzosobowy + widzieć + (ZDANIE PYTAJNOZALEŻNE) -
psł. *viděti, viďǫ