zaprzeczenie - Wielki słownik języka polskiego PAN

2.

ktoś lub coś o cechach przeciwnych w stosunku do tego, co jest wyrażone podrzędnym rzeczownikiem

KATEGORIE FIZYCZNE

Cechy i właściwości materii

jakość i intensywność

synonimy:

odwrotność
przeciwieństwo
przeciwstawienie

absolutne, bezwzględne, całkowite, idealne, jaskrawe zaprzeczenie
zaprzeczenie jakichś ideałów, dobrych obyczajów, samorządności, jakichś sądów, sztuki, jakiejś teorii, jakiejś tezy, czyichś wyobrażeń, zdrowego rozsądku
stanowić zaprzeczenie kogoś, czegoś
być, okazać się, stać się, wydawać się zaprzeczeniem kogoś, czegoś

	Potrzebował kogoś, kto byłby jego całkowitym zaprzeczeniem. źródło: KWSJP: Wojciech Jagielski: Modlitwa o deszcz, 2000
	Niesione na pochodach i manifestacjach słoneczniki stanowiły zaprzeczenie gomułkowskiego marazmu i braku perspektyw. źródło: KWSJP: Marcin Zaremba: Good bye, Gierek!, Polityka, 2004
	Likwidacja gminy to zaprzeczenie idei samorządowej. źródło: KWSJP: Maciej Chłodnicki: Minister widzi Rzeszów ogromny, Nowiny, 2006
	Powtórzył głośno podany przez oficera kurs do sterowania, ale takim głosem, jak gdyby żądano od niego czegoś, co było zaprzeczeniem zdrowego rozsądku. źródło: KWSJP: Karol Olgierd Borchardt: Znaczy kapitan, 1960
	Codziennie obserwujemy zjawiska, które są zaprzeczeniem wielu jeszcze niestety, rozpowszechnionych sądów o rzekomych antagonizmach wśród zwierząt. źródło: KWSJP: Hanna Jurczak-Gucwińska: Zwierzęta w moim domu, 1975

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: n2

Inne uwagi

Zwykle lp

+

zaprzeczenie

+

KOGO/CZEGO

Zob. przeczyć