-
1.
budynek wyposażony w specjalne piece, w których spala się zgodnie z daną tradycją kulturową ciało zmarłego człowieka lub zmarłego zwierzęcia przed jego pochówkiem lub rozsypaniem popiołów -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA
Bieg życia
śmierć
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
zwyczaje i obyczaje -
- palić/spalić (zwłoki) w krematorium
-
– Spalili go na stosie drewna? – W Polsce? – Ciesielski pokręcił głową. – Poza krajem Hindusom wystarczy zwykły piec w krematorium [...].
źródło: NKJP: Tomasz Konatkowski: Wilcza wyspa, 2006
Podczas wczasów nad Grajcarkiem zmarła nagle mieszkanka Krakowa. Jej ciało wprost ze Szczawnicy pojechało do krematorium w Ostrawie.
źródło: NKJP: BZ: Urna zamiast trumny, Tygodnik Podhalański, nr 2, 1997
Czeską sromotę tamtych lat symbolizują dorywcze zajęcia Louki - jest w zespole przygrywającym w krematorium trumnom wsuwanym do ognia, odnawia też nagrobne napisy na cmentarzach.
źródło: NKJP: Jacek Szczerba: Kola, Gazeta Wyborcza, 1998-09-25
Około 60 obrządków miesięcznie odbywa się w jedynym w Europie Środkowej krematorium dla zwierząt w Brnie.
źródło: NKJP: W proch, Polityka, 2007-08-11
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: n2
liczba pojedyncza liczba mnoga M. krematorium
krematoria
D. krematorium
krematoriów
C. krematorium
krematoriom
B. krematorium
krematoria
N. krematorium
krematoriami
Ms. krematorium
krematoriach
W. krematorium
krematoria
-
internac.
ang. crematory
fr. crématoire
niem. Krematorium
z łac. cremātus 'spalony'