-
3.
tylna część ręcznej broni służącej do strzelania, umożliwiająca oparcie broni o ramię i ustabilizowanie lufy w czasie wystrzału -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
broń -
- drewniana, metalowa kolba; kolby karabinowe, pistoletowe
- kolba karabinu, pistoletu, rewolweru, strzelby
- lufa i kolba
- cios kolbą
- bić, dobijać, uderzyć, walić, zatłuc kogoś kolbami
-
Z kieszeni ubrania jednego z mężczyzn wystawała kolba pistoletu.
źródło: NKJP: „Inkasenci” w agencji, Dziennik Polski, 1999-10-26
Przyciskaj kolbę do barku i najlepiej wstrzymuj oddech tuż przed strzałem.
źródło: NKJP: Internet
Jego prawa dłoń zacisnęła się na kolbie tkwiącego za pasem rewolweru.
źródło: NKJP: Alfred Szklarski: Tomek wśród łowców głów, 1965
Najmłodszy żołnierz zdzielił go kolbą karabinu.
źródło: NKJP: Krystyna Kofta: Wielką miłość tanio sprzedam, 2003
Torres szlochał. Opierał się. Strażnicy użyli kolb i pałek.
źródło: NKJP: Witold Horwath: Ultra Montana, 2005
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. kolba
kolby
D. kolby
kolb
C. kolbie
kolbom
B. kolbę
kolby
N. kolbą
kolbami
Ms. kolbie
kolbach
W. kolbo
kolby
-
niem. Kolbe