wyprostować się - Wielki słownik języka polskiego PAN

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	wyprostowałem się +(e)m się wyprostował	wyprostowałam się +(e)m się wyprostowała	wyprostowałom się +(e)m się wyprostowało	wyprostowaliśmy się +(e)śmy się wyprostowali	wyprostowałyśmy się +(e)śmy się wyprostowały
2 os.	wyprostowałeś się +(e)ś się wyprostował	wyprostowałaś się +(e)ś się wyprostowała	wyprostowałoś się +(e)ś się wyprostowało	wyprostowaliście się +(e)ście się wyprostowali	wyprostowałyście się +(e)ście się wyprostowały
3 os.	wyprostował się	wyprostowała się	wyprostowało się	wyprostowali się	wyprostowały się

bezosobnik: wyprostowano się

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		wyprostujmy się
2 os.	wyprostuj się	wyprostujcie się

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	wyprostowałbym się bym się wyprostował	wyprostowałabym się bym się wyprostowała	wyprostowałobym się bym się wyprostowało	wyprostowalibyśmy się byśmy się wyprostowali	wyprostowałybyśmy się byśmy się wyprostowały
2 os.	wyprostowałbyś się byś się wyprostował	wyprostowałabyś się byś się wyprostowała	wyprostowałobyś się byś się wyprostowało	wyprostowalibyście się byście się wyprostowali	wyprostowałybyście się byście się wyprostowały
3 os.	wyprostowałby się by się wyprostował	wyprostowałaby się by się wyprostowała	wyprostowałoby się by się wyprostowało	wyprostowaliby się by się wyprostowali	wyprostowałyby się by się wyprostowały

bezosobnik: wyprostowano by się

bezokolicznik: wyprostować się

imiesłów przysłówkowy uprzedni: wyprostowawszy się

gerundium: wyprostowanie się

odpowiednik aspektowy: prostować się

Rz_nieżywotny

+

wyprostować się

+

Zob. prosty I