sakralność

Osłabienie systemów religijnych i wykluczenie sakralności z życia codziennego [...] prowadzi „w konsekwencji do świadomości relatywizacji wszelkich sensów, niekiedy do odosobnienia i osamotnienia człowieka w depersonalizujących strukturach współczesnego świata (”samotność w masie„).

źródło: NKJP: Elżbieta Dubas: Edukacja dorosłych w sytuacji samotności i osamotnienia, 2000

[...] wspólnym rysem wszelkich zjawisk religijnych pozostaje przeciwstawianie sacrum (sakralności, świętości) i profanum (powszechności, świeckości)[...].

źródło: NKJP: Marian Broda: Historia a eschatologia : studia nad myślą Konstantego Leontjewa i „zagadką Rosji”, 2001

Król przy pomocy marszałka koronnego ubierał się w strój koronacyjny, podobny do liturgicznych szat biskupich i podkreślający sakralność monarchy.

źródło: NKJP: Andrzej Chwalba (red.): Obyczaje w Polsce : od średniowiecza do czasów współczesnych : praca zbiorowa, 2004

W czasach pogańskich świat był przepełniony sakralnością: mieliśmy święte źródła, święte drzewa, święte państwo. Kiedy w ten świat wtargnęło Słowo, jako - w zasadzie - jedyna świętość, wszystko inne nagle zostało pozbawione wymiaru sakralnego.

źródło: NKJP: Więcej prokuratorów niż myślenia, Gazeta Wyborcza , 1993-02-17

Zrozumiałym i merytorycznie uzasadnionym czynnikiem, który w wielu sytuacjach rodzi opory wobec ofiarowywania organów na przeszczepy po śmierci ofiarodawcy, jest doświadczenie dramatyzmu czy może nawet sakralności śmierci.

źródło: NKJP: Józef Życiński: Ziarno samotności, 1997