-
1.
dawna broń w postaci dużego kawałka drewna lub skały z jednym końcem cienkim, a drugim grubym i nabijanym ostrymi elementami kamiennymi bądź metalowymi -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
broń
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
świat dawnych epok i wydarzenia historyczne -
hiperonimy: broń
-
- drewniane, kamienne maczugi; maczugi nabijane ćwiekami, gwoździami, kamieniami...
- maczuga w ręce
- maczugi i dzidy, maczugi i włócznie; łuki i maczugi
- cios maczugą
- wymachiwać, wywijać maczugą
- uzbrojony w maczugę
-
Cała ta broń skierowana była na armie wprawdzie liczne, ale licho wyposażone w palmowe maczugi, łuki i włócznie.
źródło: NKJP: Adam Elbanowski: Nowe królestwo Grenady. Historia naturalna, obyczajowa i domniemana, 2006
Onucy błyskawicznie podnosi maczugę leżącą na ziemi i zamierza się nią.
źródło: NKJP: Sławomir Mrożek: Teatr 5, 1998
Jednooki o krok nie cofnął się ze swej pozycji, maczuga w jego rękach wciąż zataczała śmiercionośne kręgi. Prysnęła czaszka kolejnego gwardzisty.
źródło: NKJP: Tomasz Kołodziejczak: Krew i kamień, 2003
To tutaj 17 000 lat temu okazało się, że dłonie ludzkie potrafią nie tylko sprawnie wymachiwać maczugą. Na rozjaśnianych prymitywnymi kagankami ścianach mrocznych jaskiń powstały pierwsze malowidła.
źródło: NKJP: M. T.: Świat przed Tobą, Życie na gorąco, 1999
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. maczuga
maczugi
D. maczugi
maczug
C. maczudze
maczugom
B. maczugę
maczugi
N. maczugą
maczugami
Ms. maczudze
maczugach
W. maczugo
maczugi
-
rum. măciucă 'kij, pałka'