golonko

On tylko zapytał, kto kazał mi przygotowywać to wszystko i gdy usłyszał, że to ich menadżerka, powiedział, że on tego jeść nie będzie, a ona ma oddać mi pieniądze. Byłem zaskoczony. Zaproponowaliśmy mu później golonko i stek, i zjadł, ale z cateringu nic nie tknął.

źródło: NKJP: Joanna Jaśkowska: Doda na sygnale, kombi z golonką, Nowiny Raciborskie, 2008-08-12

Czy można zresztą w krainie, gdzie świnia jest postawiona na cokole gastronomicznego pomnika, wyobrazić sobie lepsze menu do wiejskiego bufetu niż owe wszystkie wspaniałości sztuki masarskiej, z których słynie Lyon i okolica […]. Te cudownie pachnące, soczyste rosette, [...] serwolatki nadziewane [...] orzeszkami [...], szynki, peklowane golonka, miękkie kiełbasy czosnkowe, kiełbasy suche, kiełbasy surowe do gotowania.

źródło: NKJP: Francuski notes: „Sztukamięs” i kiełbaski albo z czym do „bojo”, Dziennik Polski, 2002-11-30

Za Gierka było lepiej. - Wtedy Barbórki były najbardziej uroczyste, z pompą. To były wielkie górnicze zabawy. Każdy dostawał ciepły posiłek. Już nie kiełbasa, ale golonko musiało być na stole albo rolada. Przyznawali ordery i górnicze szpady.

źródło: NKJP: Dariusz Kortko: Dziś Barbórka, Gazeta Wyborcza

Mama Bożena zdradziła nam, co goście wybrali z menu. – Same smakołyki. Przysmak kowala i drwala. Polędwiczki w sosie szpinakowym oraz czosnkowym. Nie zabrakło też golonka – powiedziała.

źródło: NKJP: (e.Ż): Superbabcia na superobiedzie, Nowiny Raciborskie, 2008-02-19

[...] nie poprzestawaliśmy na przystawkach, jadaliśmy i dania uczciwe, podawane każdemu na półmisku, bo na talerzu się nie mieściły. I było nad czym popracować... I przy kuflu pogawędzić. A więc golonko, bo tak mówią na Śląsku - świńska noga - nie za tłusta, choć warstewka słoninki musiała spowijać tkliwie miąższ peklowany na różowo, a skórka dobrze oskrobana ze szczeci powinna najpierw zostać spieczona na chrupko, a potem w folii duszona w piwie, stąd i aromat.

źródło: NKJP: Wojciech Żukrowski: Za kurtyną mroku. Zabawa w chowanego, 1995