jęk - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

nieartykułowany dźwięk wydawany przez człowieka pod wpływem bólu lub cierpienia

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA

Budowa i funkcjonowanie ciała ludzkiego

czynności i stany fizjologiczne

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Stany psychiczne człowieka

zachowania emocjonalne

KATEGORIE FIZYCZNE

Cechy i właściwości materii

dźwięki

hiperonimy:

głos

cichy, głośny, głuchy, przeciągły, tłumiony, zduszony; błagalny, przejmujący, rozpaczliwy, żałosny; ludzki jęk
jęki biednych, bitych, chorych, katowanych, męczonych, rannych
jęk i płacz, jęki i krzyki, jęki i szlochy, jęki i zawodzenia
jęk dobiega skądś, dochodzi skądś, cichnie
wydać/wydawać; słyszeć, usłyszeć jęk

	Jerzy miał jeszcze kawał drogi do swego mieszkania, gdy naraz posłyszał z sutereny kamienicy, obok której przechodził szybkim krokiem, przeraźliwe jęki i wołanie o pomoc. źródło: NKJP: Tadeusz Kwiatkowski: Panopticum, 1995
	Siedziałem na północnym stoku, skąd przez wypalone w siatce dziury widać było cały mój szpitalik, ale gdzie dało się odpocząć od smrodu, jęków i poczucia bezsilności. źródło: NKJP: Artur Baniewicz: Afrykanka, 2005
	Od rana słychać jęki i płacz rodziców noworodka, którzy zamiast cieszyć się z pierwszego potomka, umierają ze strachu przed pójściem na Lewaw. źródło: NKJP: Dorota Terakowska: Władca Lewawu, 1996
	Bito go przez dwa tygodnie. Jego krzyki i jęki nagrywano na taśmę magnetofonową, którą co dzień przesyłano Kangowi do przesłuchania. źródło: NKJP: Komar Michał: O obrotach losów i ciał, 1998
	Nierealna zdawała się Niteczce ta operacja bez uśpienia, w czasie której przytomny pacjent nie wydał jęku. źródło: NKJP: Roman Bratny: Kolumbowie — rocznik 20, 1977

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: m3

Zob. jęczeć