umocować - Wielki słownik języka polskiego PAN

3.

spowodować, że wskazany status danej osoby jest trwały i trudno go zmienić

ATEMATYCZNY

Następne minimalne wygrane z Piastem (2 : 1) i Wisłokiem w Wiśniowej (1 : 0) umocowały drużynę na pozycji wicelidera po pięciu kolejkach.

źródło: NKJP: Drużyna obcych boisk, Gazeta Krakowska, 2002-12-18

Ludzie Kuczmy wiedzieli, że informacje, które dostaje Gongadze, muszą pochodzić od kogoś bardzo dobrze umocowanego w obozie władzy.

źródło: KWSJP: Marcin Wojciechowski: Pomarańczowy majdan, 2006

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	umocowałem +(e)m umocował	umocowałam +(e)m umocowała	umocowałom +(e)m umocowało	umocowaliśmy +(e)śmy umocowali	umocowałyśmy +(e)śmy umocowały
2 os.	umocowałeś +(e)ś umocował	umocowałaś +(e)ś umocowała	umocowałoś +(e)ś umocowało	umocowaliście +(e)ście umocowali	umocowałyście +(e)ście umocowały
3 os.	umocował	umocowała	umocowało	umocowali	umocowały

bezosobnik: umocowano

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		umocujmy
2 os.	umocuj	umocujcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	umocowałbym bym umocował	umocowałabym bym umocowała	umocowałobym bym umocowało	umocowalibyśmy byśmy umocowali	umocowałybyśmy byśmy umocowały
2 os.	umocowałbyś byś umocował	umocowałabyś byś umocowała	umocowałobyś byś umocowało	umocowalibyście byście umocowali	umocowałybyście byście umocowały
3 os.	umocowałby by umocował	umocowałaby by umocowała	umocowałoby by umocowało	umocowaliby by umocowali	umocowałyby by umocowały

bezosobnik: umocowano by

bezokolicznik: umocować

imiesłów przysłówkowy uprzedni: umocowawszy

gerundium: umocowanie

imiesłów przymiotnikowy bierny: umocowany

+

umocować

+

(GDZIE)

Od: mocować; zob. moc