-
1.
książk. stan, w którym jakieś sprawy zatrzymały się na pewnym etapie i przestały rozwijać -
Ms. lp wymawiany: [maraźmie] lub [marazmie].
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Stany psychiczne człowieka
emocje i uczucia -
- marazm finansowy, gospodarczy
- okres marazmu
- marazm panuje
-
Marazm dotknął wszystkie dziedziny życia - architekturę, sztukę, a nawet modę.
źródło: NKJP: Iwona Surmik: Ostatni smok, 2005
W Polsce Oświecenie pojawiło się dość późno. Łączyło się z całokształtem przemian ideowych Polski stanisławowskiej. Stanowiło reakcję na kryzys polityczny Rzeczypospolitej, na marazm umysłowy i kulturalny konserwatywnego, barokowego sarmatyzmu.
źródło: NKJP: Daniel Olszewski: Dzieje chrześcijaństwa w zarysie, 1996
Po dziewięciu latach budowlanego marazmu, wykorzystując koniunkturę, miasteczko odważyło się kopać fundamenty.
źródło: NKJP: Piotr Kanikowski: Pomysł na budownictwo komunalne, Gazeta Wrocławska, nr 16/08, 1999
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. marazm
marazmy
D. marazmu
marazmów
C. marazmowi
marazmom
B. marazm
marazmy
N. marazmem
marazmami
Ms. marazmie
marazmach
W. marazmie
marazmy
Inne uwagi
Zwykle lp
-
internac.
ang. marasmus
fr. marasme
niem. Marasmus
z n.-łac. marasmus
Pierwotnym źródłem jest gr. marasmós 'gaśnięcie, wyczerpanie, zużycie, marazm; uwiąd'