-
4.
zwierzchnik zakonu lub klasztoru -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Religia – kościół
osoby związane z religią i kościołem -
- namiestnik klasztoru, monasteru
-
Biskup Grzegorz w imieniu Świętego Soboru Biskupów jako dziekan sprawuje opiekę nad klasztorami prawosławnymi w Polsce. 1 kwietnia 2008 powołano go na namiestnika monasteru w Supraślu oraz na wikariusza diecezji białostocko-gdańskiej z tytułem biskupa supraskiego.
źródło: NKJP: Picus viridis: Grzegorz (biskup supraski), Wikipedia.pl, 2008-04-29
W latach 1999-2007 pełnił funkcję namiestnika Stauropigialnego Monasteru św. Onufrego w Jabłecznej.
źródło: NKJP: Kirsan: Jerzy (biskup siemiatycki), Wikipedia.pl, 2008-08-16
Decyzja patriarchy została zaakceptowana przez kapitułę, która nadała tytuł generalnego namiestnika zakonu ówczesnemu, wielkiemu baliwowi Hiszpanii, Franciszkowi Burbonowi, księciu Sewilli.
źródło: NKJP: Tilia: Zakon Rycerzy św. Łazarza, Wikipedia.pl, 2009-06-06
Męski Dom Zakonny Opieki Matki Bożej erygował w Wysowej Zdroju prawosławny arcybiskup przemysko-nowosądecki Adam. Jednocześnie jego namiestnikiem władyka mianował o. hieromnicha Pafnucego (Jakimiuka), urodzonego w Gorlicach, w rodzinie duchownego o. mitrata Andrzeja Jakimiuka.
źródło: NKJP: (SUB): Początki monasteru w Wysowej, Dziennik Polski, 2008-06-16
Był kolejno komturem joannitów w Małej Oleśnicy koło Oławy od 1360, namiestnikiem przeoratu Czech, Moraw, Polski, Austrii, Styrii i Karytntii od 1371, od 1384 skarbnikiem i namiestnikiem na obszar przeoratu niemieckiego.
źródło: NKJP: Alexbot: Siemowit cieszyński, Wikipedia.pl, 2009-04-16
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. namiestnik
namiestnicy
ndepr namiestniki
depr D. namiestnika
namiestników
C. namiestnikowi
namiestnikom
B. namiestnika
namiestników
N. namiestnikiem
namiestnikami
Ms. namiestniku
namiestnikach
W. namiestniku
namiestnicy
ndepr namiestniki
depr -
+ namiestnik + CZEGO -
Od dawnego pol. namiast 'zamiast', które od wyrażeń przyimkowych *na město 'na miejsce', *na městě 'na miejscu' od psł. město 'miejsce'; zob. miasto, miast