obdarzyć się - Wielki słownik języka polskiego PAN

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	obdarzyłem się +(e)m się obdarzył	obdarzyłam się +(e)m się obdarzyła	obdarzyłom się +(e)m się obdarzyło	obdarzyliśmy się +(e)śmy się obdarzyli	obdarzyłyśmy się +(e)śmy się obdarzyły
2 os.	obdarzyłeś się +(e)ś się obdarzył	obdarzyłaś się +(e)ś się obdarzyła	obdarzyłoś się +(e)ś się obdarzyło	obdarzyliście się +(e)ście się obdarzyli	obdarzyłyście się +(e)ście się obdarzyły
3 os.	obdarzył się	obdarzyła się	obdarzyło się	obdarzyli się	obdarzyły się

bezosobnik: obdarzono się

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		obdarzmy się
2 os.	obdarz się	obdarzcie się

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	obdarzyłbym się bym się obdarzył	obdarzyłabym się bym się obdarzyła	obdarzyłobym się bym się obdarzyło	obdarzylibyśmy się byśmy się obdarzyli	obdarzyłybyśmy się byśmy się obdarzyły
2 os.	obdarzyłbyś się byś się obdarzył	obdarzyłabyś się byś się obdarzyła	obdarzyłobyś się byś się obdarzyło	obdarzylibyście się byście się obdarzyli	obdarzyłybyście się byście się obdarzyły
3 os.	obdarzyłby się by się obdarzył	obdarzyłaby się by się obdarzyła	obdarzyłoby się by się obdarzyło	obdarzyliby się by się obdarzyli	obdarzyłyby się by się obdarzyły

bezosobnik: obdarzono by się

bezokolicznik: obdarzyć się

imiesłów przysłówkowy uprzedni: obdarzywszy się

gerundium: obdarzenie się

odpowiednik aspektowy: obdarzać się

Rzpl

+

obdarzyć się

+

CZYM

Zob. darzyć