odrzucić - Wielki słownik języka polskiego PAN

2.

uznać, że ktoś nie może być w związku z określoną osobą, nie może należeć do jakiejś grupy lub pełnić określonej funkcji

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Relacje międzyludzkie

określenia relacji międzyludzkich

CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA

Praca

organizacja i hierarchia w pracy, stosunki służbowe

synonimy:

odepchnąć

	Człowiek ten [...] mści się za to, iż go odrzuciła, kiedy chciał po latach odnowić ich niestosowny związek. źródło: NKJP: Katarzyna Pisarzewska: Koncert łgarzy, 2009
	[...] przez lata myślała, że ojciec ją odrzucił, bo była bękartem, że inne dzieci kochał, że tylko ją bił. źródło: KWSJP: Irena Wiszniewska-Buvet: [...] czarny wnuk Ryszarda, Polityka, 2004
	Po tym, jak przyjęła mnie matka, bałem się, że i wy odrzucicie moją żonę. źródło: NKJP: Iwona Surmik: Ostatni smok, 2005
	Zarząd odrzucił kandydata związków zawodowych na to stanowisko [...]. źródło: NKJP: Agnieszka Szymaszek: Jasiński został dyrektorem szpitala, Gazeta Krakowska, 2005-02-03

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	odrzuciłem +(e)m odrzucił	odrzuciłam +(e)m odrzuciła	odrzuciłom +(e)m odrzuciło	odrzuciliśmy +(e)śmy odrzucili	odrzuciłyśmy +(e)śmy odrzuciły
2 os.	odrzuciłeś +(e)ś odrzucił	odrzuciłaś +(e)ś odrzuciła	odrzuciłoś +(e)ś odrzuciło	odrzuciliście +(e)ście odrzucili	odrzuciłyście +(e)ście odrzuciły
3 os.	odrzucił	odrzuciła	odrzuciło	odrzucili	odrzuciły

bezosobnik: odrzucono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		odrzućmy
2 os.	odrzuć	odrzućcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	odrzuciłbym bym odrzucił	odrzuciłabym bym odrzuciła	odrzuciłobym bym odrzuciło	odrzucilibyśmy byśmy odrzucili	odrzuciłybyśmy byśmy odrzuciły
2 os.	odrzuciłbyś byś odrzucił	odrzuciłabyś byś odrzuciła	odrzuciłobyś byś odrzuciło	odrzucilibyście byście odrzucili	odrzuciłybyście byście odrzuciły
3 os.	odrzuciłby by odrzucił	odrzuciłaby by odrzuciła	odrzuciłoby by odrzuciło	odrzuciliby by odrzucili	odrzuciłyby by odrzuciły

bezosobnik: odrzucono by

bezokolicznik: odrzucić

imiesłów przysłówkowy uprzedni: odrzuciwszy

gerundium: odrzucenie

imiesłów przymiotnikowy bierny: odrzucony

odpowiednik aspektowy: odrzucać

Rz_osobowy

+

odrzucić

+

KOGO

Zob. rzucić