pogrom (ludności) - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

zamordowanie w krótkim czasie bardzo dużej, określonej grupy ludzi

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

Prawo i łamanie prawa

przestępstwa

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA

Bieg życia

śmierć

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

Wojsko i wojna

czynności, przedmioty, miejsca związane z wojskiem i wojną

kolejny, pierwszy, ostatni; wielki pogrom; pogrom kielecki; krwawe, masowe; powojenne; antysemickie pogromy; pogromy antyżydowskie, żydowskie
pogrom ludności (robotniczej, żydowskiej); Cyganów, Ormian, Żydów
pogrom w Jedwabnem, w Kielcach, w Sumgaicie
pogromy i prześladowania, pogromy i rzezie; wygnania i pogromy
ofiary; rocznica pogromu; uczestnicy; fala pogromów
udział w pogromie
ocalały z pogromu
pogrom wybuchł; pogromy zaczęły się
dokonać/dokonywać; uniknąć pogromu
urządzić/urządzać, zorganizować; przeżyć pogrom; robić pogromy
ocaleć z pogromu
zginąć w pogromie

	Kreml pozwolił na pogrom Inguszów, żeby pokazać innym republikom, że nie będzie żadnego odłączania się od Rosji, żadnej samowoli. źródło: NKJP: Wojciech Jagielski: Dobre miejsce do umierania, 2005
	4 VII - w Kielcach doszło do pogromu ludności żydowskiej. źródło: NKJP: Kalendarium XX wieku, Dziennik Polski, 2000-12-29
	W obawie przed pogromem kęccy Cyganie zebrali się w dwóch mieszkaniach. źródło: NKJP: Andzrej Bęben: Cygański zajazd na Czaniec. Z braku skinów napastnicy pobili kijami bejsbolowymi niewinnych gości kawiarni w Kętach, Super Express, 1998
	Do tego dochodzą liczne pogromy ludności palestyńskiej, która nie potrafiła się bronić. źródło: NKJP: Internet
	[...] wdał się w walkę z bolszewikami i osłaniał przed pogromami latyfundia polskie na Białorusi. źródło: NKJP: Stefan Kieniewicz: Historia Polski 1795-1918, 1968

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: m3

+

pogrom

+

(KOGO)

Rzeczownik odczasownikowy od przedrostkowego pogromić 'pokonać, zadać klęskę'; zob. gromić