-
3.
daw. rodzinny, wiejski dom -
[stszecha] lub pot. [sczszecha], lub pot. [szczszecha]
-
CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA
Najbliższe środowisko życia człowieka
dom/inne miejsca zamieszkania i ich otoczenie
CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA
Najbliższe środowisko życia człowieka
wieś -
- polska, rodzinna; gościnna, przytulna, strzecha
-
Błogo było spojrzeć na błękitne chaty i przytulne strzechy i zabawić w gronie rozkochanych Tetmajerów i serdecznego Rydla.
źródło: NKJP: Arkady Fiedler: Nowa przygoda: Gwinea, 1962
A w drodze do Nowej Wsi poznawałem znajome strzechy, bielone deski, wapno pomiędzy deskami. Przybyło nowych, inaczej postawionych, ale wciąż stoją chałupy, które pamiętają mojego ojca i dziadka i mnie.
źródło: NKJP: Zdzisław Skrok: Wielkie Rozdroże : ćwiczenia terenowe z archeologii wyobraźni, 2008
Jasne plamy, którym odległość odbierała wyraźne zarysy, mogły być wyszarzałymi strzechami wsi rybackich.
źródło: NKJP: Ewa Białołęcka: Naznaczeni błękitem. Kamień na szczycie Kroniki Drugiego Kręgu. Księga I cz 1, 2005
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. strzecha
strzechy
D. strzechy
strzech
C. strzesze
strzechom
B. strzechę
strzechy
N. strzechą
strzechami
Ms. strzesze
strzechach
W. strzecho
strzechy
-
psł. *strěcha (< *stroi̯sā <*stroi̯gsā) 'rozpostarte słomiane zadaszenie; słomiany dach'