-
2.
osoba dowodząca plemieniem lub organizacją albo określoną działalnością militarną -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Funkcjonowanie państwa
władza państwowa
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
osoby związane z wojskiem i wojną -
hiperonimy: dowódca
-
- naczelnik Kościuszko, Piłsudski
- naczelnik państwa, plemienia, wioski; powstania
- dekret, rozkaz naczelnika
-
Zmysł inżynierski naczelnika powstania sprawił, że Rosjanie podczas natarcia byli wystawieni na ogień ze strony polskiej.
źródło: NKJP: Kosynierzy zdecydowali o zwycięstwie, Dziennik Polski, 2003-04-05
8 października 1920 roku na rozkaz naczelnika państwa Józefa Piłsudskiego „zbuntowały” się oddziały dowodzone przez generała Lucjana Żeligowskiego i wkroczyły do stolicy Wileńszczyzny.
źródło: NKJP: Sebastian Chosiński: Instytucjonalny obrońca pokrzywdzonych, czyli Józefa Mackiewicza przygody z reportażem, część 1, Esencja, 2007-10
Niejednego zadziwiało, dlaczego Tare syn Nachora, naczelnik plemienia pasterskiego Hebrajczyków, mieszkał w grodzie, miast wraz ze swym szczepem żyć pod namiotami.
źródło: NKJP: Zofia Kossak: Przymierze, 1952
Czy istnieją jeszcze u was naczelnicy plemienni i czarownicy, o których tyle naczytaliśmy się w książkach?
źródło: NKJP: Marian Brandys: Śladami Stasia i Nel, 1974
W świetle tej hipotezy Mojżesz, przynajmniej w pierwszym okresie swojej działalności, byłby prawdopodobnie przede wszystkim naczelnikiem powstania izraelskiego.
źródło: NKJP: Zenon Kosidowski: Opowieści biblijne, 1996
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. naczelnik
naczelnicy
ndepr naczelniki
depr D. naczelnika
naczelników
C. naczelnikowi
naczelnikom
B. naczelnika
naczelników
N. naczelnikiem
naczelnikami
Ms. naczelniku
naczelnikach
W. naczelniku
naczelnicy
ndepr naczelniki
depr -
+ naczelnik + CZEGO -
może ros. načálnik
Może później spolszczone przez wtórne nawiązanie do naczelny (Bańk); możliwa też bezpośrednia derywacja od naczelny; zob. naczelny