Komuna Paryska

Komuna Paryska z 1871 r. zdawała się koronnym argumentem potwierdzającym gotowość mas do buntu i możliwość oddolnej, spontanicznej rewolucji.

źródło: NKJP: Daniel Grinberg: Ruch anarchistyczny w Europie Zachodniej: 1870-1914, 1994

On sam nie był jej świadkiem: opuścił zgromadzenie tuż po przemówieniach (w których dowodzono, że idea Komuny Paryskiej zbawi, ocali i wreszcie wyzwoli Polskę), zanim jeszcze emigranci rzucili się do bitki, ale nim dotarł na swoją ulicę, dwóch czy trzech przypadkowo spotkanych znajomych zdążyło go o tym fakcie poinformować.

źródło: NKJP: Monika Piątkowska: Nikczemne historie, 2009

Żegnając się z nami, nasz przewodnik zaznacza: – I pamiętajcie, że w naszym Żytomierzu urodził się pisarz Tadeusz Borowski oraz Jarosław Dąbrowski, spiskowiec i dowódca sił zbrojnych Komuny Paryskiej.

źródło: NKJP: Wiesław Pierzchała: Od Moniuszki do Paderewskiego, Dziennik Łódzki, 2004-11-22

Nie popełnię samobójstwa. Po prostu jadę szybko, może trochę zbyt szybko. Ale wyhamuję w ostatniej chwili. Przy wiejskim kościółku, w którym żołnierze Republiki wymordowali ostatnich szuanów. I który odbudowano po stłumieniu Komuny Paryskiej. W akcie dziękczynienia Bogu.

źródło: NKJP: Cezary Michalski: Siła odpychania, 2002

Nowi przedstawiciele stolicy zaraz na pierwszym posiedzeniu przyjęli nazwę Komuna Paryża. Nazwa ta wywołała skojarzenie ze średniowiecznymi gminami miejskimi, z paryską Komuną z 1792 r., z planami utworzenia wspólnoty interesów ludzi pracy. Komuna 1871 r. poszła wszakże innymi zupełnie, swoimi własnymi drogami.

źródło: NKJP: Janusz Pajewski: Historia powszechna 1871-1918, 1967