-
2.
zespół cech jakiejś rzeczy, miejsca lub zjawiska, dzięki którym podobają się one ludziom -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Ocena i wartościowanie
prawdy i wartości życiowe -
- uroda drzew, gór, krajobrazu, kwiatów, lasów, natury, okolicy, pejzażu, przyrody (górskiej, nadmorskiej), żywiołu; architektury budynków, gospodarstwa; charakteru, młodości, życia; języka, polszczyzny
- dostrzec, głosić, reklamować urodę czegoś
- oszołomiony urodą czegoś
- troszczyć się, zadbać o urodę czegoś
-
[...] wobec okrucieństwa wojny zadaniem poety jest głosić urodę życia i siłę miłości.
źródło: NKJP: Jolanta Berent: Chłodno o śniegu, Polityka, 2005-11-19
Tacy fotograficy, jak Jan Bułhak, Edward Hartwig, Paweł Pierściński, polską fotografię pejzażową wydźwignęli na wyżyny. Ich fotografie [...] są dowodem na to, że uroda krajobrazu polskiego nie jest mitem.
źródło: NKJP: Lechosław Herz: Wardęga Opowieści z pobocza drogi, 2010
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. uroda
urody
D. urody
urod
C. urodzie
urodom
B. urodę
urody
N. urodą
urodami
Ms. urodzie
urodach
W. urodo
urody
Inne uwagi
Zwykle lp
-
+ uroda + CZEGO -
ogsł. *uroda (r.ż.) : *urodъ (r.m.) 'obfity plon, to, co urodzone w nadmiarze'
Rzeczowniki od psł. przedrostkowego czasownika *uroditi ‘urodzić, wydać obficie, dać bujny plon’.
Wtórne znaczenie 'przyrodzone piękno, piękny wygląd' obok wielu innych poświadczone już w staropolszczyźnie.