-
1.b
właściwy komuś, kto odczuwa rozpacz -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Stany psychiczne człowieka
emocje i uczucia -
- zrozpaczony głos, wzrok; zrozpaczona twarz
-
Widząc nasze przerażone i zrozpaczone twarze, lekarka dodała nam otuchy, zachęcając do szybkiego działania, gdyż każda chwila jest droga.
źródło: NKJP: Leon Guz: Targowa 64 : dziennik 27 I 1943 - 11 IX 1944, 2001
Błagam, pomóż! - usłyszałam w telefonie zrozpaczony głos mojej przyjaciółki.
źródło: NKJP: Maryla Weiss: W łaskawym cieniu meczetów, Kot, 2007-01
-
część mowy: przymiotnik
Stopień równy
liczba pojedyncza m1 m2 m3 n1, n2 ż M. zrozpaczony
zrozpaczony
zrozpaczony
zrozpaczone
zrozpaczona
D. zrozpaczonego
zrozpaczonego
zrozpaczonego
zrozpaczonego
zrozpaczonej
C. zrozpaczonemu
zrozpaczonemu
zrozpaczonemu
zrozpaczonemu
zrozpaczonej
B. zrozpaczonego
zrozpaczonego
zrozpaczony
zrozpaczone
zrozpaczoną
N. zrozpaczonym
zrozpaczonym
zrozpaczonym
zrozpaczonym
zrozpaczoną
Ms. zrozpaczonym
zrozpaczonym
zrozpaczonym
zrozpaczonym
zrozpaczonej
liczba mnoga p1 m1 ndepr m1 depr pozostałe M. zrozpaczeni
zrozpaczeni
zrozpaczone
zrozpaczone
D. zrozpaczonych
zrozpaczonych
zrozpaczonych
zrozpaczonych
C. zrozpaczonym
zrozpaczonym
zrozpaczonym
zrozpaczonym
B. zrozpaczonych
zrozpaczonych
zrozpaczonych
zrozpaczone
N. zrozpaczonymi
zrozpaczonymi
zrozpaczonymi
zrozpaczonymi
Ms. zrozpaczonych
zrozpaczonych
zrozpaczonych
zrozpaczonych
-
Pierwotny imiesłów bierny z przyrostkiem -on(y) od przedrostkowego czasownika z-roz/paczyć.
Do podstawowego zach.słow. *orz-pačiti ‘wykrzywić’ > ‘doprowadzić do zakłopotania, zmieszania, wzbudzić wątpliwości', 'doprowadzić do desperacji' nawiązuje poświadczony w polszczyźnie rozpaczyć ‘zwątpić, utracić nadzieję’.
Por. rozpaczać