-
2.
walka dwóch rycerzy odbywana najczęściej w czasie turnieju lub harców przed bitwą -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
świat dawnych epok i wydarzenia historyczne
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
czynności, przedmioty, miejsca związane z wojskiem i wojną -
- pojedynek na śmierć i życie
- stoczyć; wygrać, przegrać pojedynek
-
[...] pojedynek turniejowy nie do końca mówi prawdę o wojowniku. Tam walczy się w ograniczonym polu, nie używając tarcz, tam rozjemca w każdej chwili może przerwać starcie.
źródło: NKJP: Tomasz Kołodziejczak: Krew i kamień, 2003
[...] przeciwnicy złożyli kopie i ruszyli cwałem na siebie. Wojsko w milczeniu obserwowało pojedynek.
źródło: Leszek Podhorodecki: Kulikowe pole 1380, 1986
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. pojedynek
pojedynki
D. pojedynku
pojedynków
C. pojedynkowi
pojedynkom
B. pojedynek
pojedynki
N. pojedynkiem
pojedynkami
Ms. pojedynku
pojedynkach
W. pojedynku
pojedynki
-
Pierwotnie pojedynek 'osobna jednostka' (od XVI w.), używany zwykle w narzędniku pojedynkiem 'pojedynczo, indywidualnie: każdy z osobna, jeden po drugim; każdego (każdemu) z osobna, jednego po drugim; sam jeden, bez towarzystwa; sam na sam, jeden na jednego, z jednym'; od XVI w. pojedynek 'walka dwóch (uzbrojonych) przeciwników'; od wyrażenia przyimkowego po jednemu (Bor.).