wzburzenie

  • stan psychiczny wywołany czymś, co bardzo nas porusza, wyprowadza z równowagi i budzi silne wewnętrzne napięcie, często objawiający się gwałtownymi i niekontrolowanymi zachowaniami
  • CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

    Stany psychiczne człowieka

    emocje i uczucia

    • ogromne, silne, wielkie wzburzenie; wzburzenie emocjonalne
    • wzburzenie ludności, ludu, ludzi, mieszkańców, publiczności, społeczeństwa, tłumu
    • wzburzenie ogarnia kogoś; narasta
    • czuć; budzić, wywołać/wywoływać; opanować, pohamować, uspokoić, tłumić, ukryć; rozumieć czyjeś wzburzenie; nie kryć wzburzenia
    • panować nad wzburzeniem; mówić, opowiadać, powiedzieć ze wzburzeniem
  • Moje zachowanie było wynikiem emocji i silnego wzburzenia wskutek prowokacyjnego zachowania jednego z uczestników koncertu.

    źródło: NKJP: (wit): Peja przeprasza za zachowanie. „Nie przewidziałem gwałtowności reakcji tłumu”, Gazeta Pomorska, 2009-09-17

    W swojej ostatniej depeszy donosił co prawda o wielkiej fermentacji w Paryżu, ale spodziewał się, że wzburzenie mieszkańców stolicy wkrótce zostanie uspokojone.

    źródło: NKJP: Zbigniew Anusik: Dyplomacja szwedzka wobec kryzysu monarchii we Francji w latach 1787-1792, 2000,

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: n2

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. wzburzenie
    wzburzenia
    D. wzburzenia
    wzburzeń
    C. wzburzeniu
    wzburzeniom
    B. wzburzenie
    wzburzenia
    N. wzburzeniem
    wzburzeniami
    Ms. wzburzeniu
    wzburzeniach
    W. wzburzenie
    wzburzenia

    Inne uwagi

    Zwykle lp

  • Rzeczownik od przedrostkowego czasownika wzburzyć (się); zob. burzyć

CHRONOLOGIZACJA:
SStp
SWil
SJPWar
SJPDor
SJPSz
SJPDun
ISJP
PSWP
USJP
Data ostatniej modyfikacji: 24.10.2012