wykroczyć - Wielki słownik języka polskiego PAN

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	wykroczyłem +(e)m wykroczył	wykroczyłam +(e)m wykroczyła	wykroczyłom +(e)m wykroczyło	wykroczyliśmy +(e)śmy wykroczyli	wykroczyłyśmy +(e)śmy wykroczyły
2 os.	wykroczyłeś +(e)ś wykroczył	wykroczyłaś +(e)ś wykroczyła	wykroczyłoś +(e)ś wykroczyło	wykroczyliście +(e)ście wykroczyli	wykroczyłyście +(e)ście wykroczyły
3 os.	wykroczył	wykroczyła	wykroczyło	wykroczyli	wykroczyły

bezosobnik: wykroczono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		wykroczmy
2 os.	wykrocz	wykroczcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	wykroczyłbym bym wykroczył	wykroczyłabym bym wykroczyła	wykroczyłobym bym wykroczyło	wykroczylibyśmy byśmy wykroczyli	wykroczyłybyśmy byśmy wykroczyły
2 os.	wykroczyłbyś byś wykroczył	wykroczyłabyś byś wykroczyła	wykroczyłobyś byś wykroczyło	wykroczylibyście byście wykroczyli	wykroczyłybyście byście wykroczyły
3 os.	wykroczyłby by wykroczył	wykroczyłaby by wykroczyła	wykroczyłoby by wykroczyło	wykroczyliby by wykroczyli	wykroczyłyby by wykroczyły

bezosobnik: wykroczono by

bezokolicznik: wykroczyć

imiesłów przysłówkowy uprzedni: wykroczywszy

gerundium: wykroczenie

odpowiednik aspektowy: wykraczać

+

wykroczyć

+

przeciw CZEMU

Zob. kroczyć, krok