doradca - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

ktoś, kto udziela porad jakiejś osobie

[doratca] lub pot. [doracca]

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Relacje międzyludzkie

określenia osób wchodzących w relacje międzyludzkie

bliski, najbliższy, osobisty; były, dawny, dotychczasowy, nowy, obecny, ówczesny, wieloletni; czołowy, główny, najważniejszy; dobry, doskonały, mądry, najlepszy, znakomity; doświadczony, fachowy, kompetentny, wpływowy; lojalny, zaufany; najgorszy, nieuczciwy, fałszywy, zły; nieformalny, niezależny; duchowy, królewski, nadworny, polityczny, prezydencki; specjalny; wirtualny; zawodowy; europejski, francuski, rosyjski, zachodni, zagraniczny doradca; doradca ekonomiczny, finansowy, kredytowy, podatkowy, prawny, ubezpieczeniowy
doradca cara, cesarza, króla, księcia; ministra, premiera, prezydenta, prezesa, rządu, senatora, wicepremiera; Clintona, Białego Domu, Lecha Kaczyńskiego, (Lecha) Wałęsy; delegacji, firmy, funduszu, klienta, komisji, Solidarności, błękitnej linii, Międzynarodowego, Komitetu Strajkowego

	Sylwester II był również duchowym doradcą niemieckiego cesarza Ottona III. Razem planowali utworzenie wielkiej chrześcijańskiej europejskiej rodziny. źródło: NKJP: Zdzisław Smektała: Jazz dla Mass, Gazeta Wrocławska, 2003-05-13
	Jednym z doradców króla był August Fryderyk Moszyński, człowiek wszechstronnie wykształcony, specjalista w wielu dziedzinach. źródło: NKJP: Marek Borucki: Polacy w Rzymie: od czasów Mieszka I do Jana Pawła II , 1995
	Doradcy radzieccy najczęściej mieli głos decydujący w wielu resortach, zwłaszcza w organach Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. źródło: NKJP: Teresa Torańska: Oni, 1997
	Doradca jest pracownikiem prezydenta i nie podlega zatwierdzaniu przez Kongres. źródło: NKJP: Stanisław Głąbiński: Polityka po amerykańsku, 1996

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: m1

	+	doradca	+	(KOGO)
	+	doradca	+	(CZYJ)

Zob. doradzić