pouczyć - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

zwrócić komuś uwagę, że postąpił lub zrobił coś niewłaściwie, i powiedzieć, jak powinien zrobić lub postąpić

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Relacje międzyludzkie

określenia relacji międzyludzkich

	Filip przyjął Marszałka na służbę [...] i pomagał odzyskać łaskę Młodego Króla, którego podczas dyplomatycznego spotkania raczej bezceremonialnie pouczył o niewłaściwości postępowania względem Wilhelma. źródło: NKJP: Dariusz Piwowarczyk: Słynni rycerze Europy: Rycerze w służbie dam i dworu, 2009
	Na koniec, gdy jeden z ekspertów komisji powiedział, że ta wycena nie była łatwa, [...] że trzeba uwzględnić sytuację ekonomiczną [...], został natychmiast pouczony, żeby nie polemizował ze świadkiem. źródło: NKJP: Internet
	[...] zostałem wezwany do Stołecznego Komitetu, gdzie pouczono mnie, jak dalece demoralizująca jest moja działalność filantropijna, po czym poradzono mi, abym jej zaprzestał. źródło: NKJP: Christian Skrzyposzek: Wolna Trybuna, 1985
	- Na kozę tak się nie woła - pouczył Szczęsny. - Na kozę woła się baś-baś! źródło: KWSJP: Igor Newerly: Pamiątka z celulozy, 1952
	- W takich wypadkach, pani Malino, należy zadzwonić na policję – pouczyłem ją. źródło: KWSJP: Jarosław Abramow-Newerly: Młyn w piekarni, 2002

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	pouczyłem +(e)m pouczył	pouczyłam +(e)m pouczyła	pouczyłom +(e)m pouczyło	pouczyliśmy +(e)śmy pouczyli	pouczyłyśmy +(e)śmy pouczyły
2 os.	pouczyłeś +(e)ś pouczył	pouczyłaś +(e)ś pouczyła	pouczyłoś +(e)ś pouczyło	pouczyliście +(e)ście pouczyli	pouczyłyście +(e)ście pouczyły
3 os.	pouczył	pouczyła	pouczyło	pouczyli	pouczyły

bezosobnik: pouczono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		pouczmy
2 os.	poucz	pouczcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	pouczyłbym bym pouczył	pouczyłabym bym pouczyła	pouczyłobym bym pouczyło	pouczylibyśmy byśmy pouczyli	pouczyłybyśmy byśmy pouczyły
2 os.	pouczyłbyś byś pouczył	pouczyłabyś byś pouczyła	pouczyłobyś byś pouczyło	pouczylibyście byście pouczyli	pouczyłybyście byście pouczyły
3 os.	pouczyłby by pouczył	pouczyłaby by pouczyła	pouczyłoby by pouczyło	pouczyliby by pouczyli	pouczyłyby by pouczyły

bezosobnik: pouczono by

bezokolicznik: pouczyć

imiesłów przysłówkowy uprzedni: pouczywszy

gerundium: pouczenie

imiesłów przymiotnikowy bierny: pouczony

Rz_osobowy	+	pouczyć	+	KOGO + (o CZYM)
Rz_osobowy	+	pouczyć	+	KOGO + że ZDANIE \| żeby ZDANIE \| ZDANIE PYTAJNOZALEŻNE
Rz_osobowy	+	pouczyć	+	KOGO + MOWA WPROST

Zob. uczyć