pouczyć

Hasło ma wiele znaczeń,
wybierz to, które Cię interesuje

2. o odpowiedzialności karnej

  • Definicja

    2.

    poinformować kogoś, jak się powinien zachować w określonej sytuacji
  • Kwalifikacja tematyczna

    CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Funkcjonowanie państwa

    urzędy i ich funkcjonowanie


    CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Prawo i łamanie prawa

    policja i inne służby mundurowe

  • Połączenia
    • funkcjonariusze, policjanci, strażnicy pouczyli
    • pouczyć kierowców, obywatela, oskarżonego, pacjenta, petenta, podatnika, świadka
    • pouczyć o obowiązku, o odpowiedzialności karnej, o przysługującym prawie
  • Cytaty

    Sprawca musi zostać pouczony o swym prawie odmowy przyjęcia mandatu oraz o konsekwencjach takiej odmowy.

    źródło: NKJP: Tomasz Kunert: Mandaty nie znikają, Dziennik Zachodni, 2008-04-03

    Przed przesłuchaniem pacjentka została pouczona, że za składanie fałszywych zeznań grozi jej kara.

    źródło: NKJP: (JS): Wpłynęło doniesienie, Słowo Polskie Gazeta Wrocławska, 2004-03-01

    [...] sprawnie zaszył rozcięcie, otarł je z krwi i położył plaster. [...] Wręczył mi receptę, pouczył, żeby trzy razy dziennie połykać pigułki przeciwbólowe i przeciwko zapaleniu.

    źródło: NKJP: Zygmunt Kwiatkowski: Z krzyżem w kraju półksiężyca : nyszkur Allah - dzięki Bogu, 2010

    [...] zaprowadził ich po śniadaniu na dworzec, wykupił bilety do stacji Kysak i pouczył, jak mają się zachować, aby uniknąć niebezpieczeństwa. - W pociągu nie rozmawiajcie po polsku - przestrzegał.

    źródło: NKJP: Alfons Filar: Śladami tatrzańskich kurierów, 1995

    - Pilnuj moich rzeczy, nikomu nie pozwól ich dotykać - pouczyła go i zawiesiła mu na szyi medalion Emausa.

    źródło: NKJP: Iwona Surmik: Smoczy Pakt, 2003
  • Odmiana

    część mowy: czasownik

    aspekt: dokonany

    Tryb oznajmujący

    Czas przyszły

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    1 os. pouczę
    		 pouczymy
    2 os. pouczysz
    		 pouczycie
    3 os. pouczy
    		 pouczą

    Czas przeszły

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    m ż n mo -mo
    1 os. pouczyłem
    +(e)m pouczył
    		 pouczyłam
    +(e)m pouczyła
    		 pouczyłom
    +(e)m pouczyło
    		 pouczyliśmy
    +(e)śmy pouczyli
    		 pouczyłyśmy
    +(e)śmy pouczyły
    2 os. pouczyłeś
    +(e)ś pouczył
    		 pouczyłaś
    +(e)ś pouczyła
    		 pouczyłoś
    +(e)ś pouczyło
    		 pouczyliście
    +(e)ście pouczyli
    		 pouczyłyście
    +(e)ście pouczyły
    3 os. pouczył
    		 pouczyła
    		 pouczyło
    		 pouczyli
    		 pouczyły

    bezosobnik: pouczono

    Tryb rozkazujący

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    1 os. pouczmy
    2 os. poucz
    		 pouczcie

    Tryb warunkowy

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    m ż n mo -mo
    1 os. pouczyłbym
    bym pouczył
    		 pouczyłabym
    bym pouczyła
    		 pouczyłobym
    bym pouczyło
    		 pouczylibyśmy
    byśmy pouczyli
    		 pouczyłybyśmy
    byśmy pouczyły
    2 os. pouczyłbyś
    byś pouczył
    		 pouczyłabyś
    byś pouczyła
    		 pouczyłobyś
    byś pouczyło
    		 pouczylibyście
    byście pouczyli
    		 pouczyłybyście
    byście pouczyły
    3 os. pouczyłby
    by pouczył
    		 pouczyłaby
    by pouczyła
    		 pouczyłoby
    by pouczyło
    		 pouczyliby
    by pouczyli
    		 pouczyłyby
    by pouczyły

    bezosobnik: pouczono by

    bezokolicznik: pouczyć

    imiesłów przysłówkowy uprzedni: pouczywszy

    gerundium: pouczenie

    imiesłów przymiotnikowy bierny: pouczony

    odpowiednik aspektowy: pouczać

  • Składnia
    Rzosobowy + pouczyć +
    KOGO + o CZYM
    Rzosobowy + pouczyć +
    KOGO + że ZDANIE | żeby ZDANIE | ZDANIE PYTAJNOZALEŻNE
    Rzosobowy + pouczyć +
    KOGO + MOWA WPROST
  • Pochodzenie

    Zob. uczyć