-
1.
ogół zdolności człowieka związanych z myśleniem -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Działalność intelektualna człowieka -
- ludzki; dziecięcy, kobiecy, męski; bystry, chłonny, lotny, przenikliwy; aktywny, przytomny; skołatany umysł
- umysł czytelnika, naukowca, poety, widza
- umysł i duch, umysł i dusza, umysł i emocje, umysł i wyobraźnia; ciało i umysł; serce i umysł
- błyskotliwość, bystrość, giętkość, lotność, sprawność; jasność, przytomność, trzeźwość; zaćmienie; otwartość; gimnastyka, koncentracja umysłu
- klucz do umysłu
- człowiek o jakimś umyśle; ślad w umyśle; zamęt w umysłach
- umysł pracuje
- pobudzić/pobudzać, wysilić, wytężyć/wytężać; oczyszczać umysł
- powstawać, tkwić w umyśle
- zakodowany, zakorzeniony w umyśle
-
Mało ruszałam się, umysł odtwarzał całe moje życie.
źródło: NKJP: Danuta Błaszak: Karuzela ku słońcu, 2003
Im bardziej skracał się czas pozostały do spełnienia się całej przepowiedni, tym silniejszy niepokój ogarniał umysły załogi.
źródło: NKJP: Karol Olgierd Borchardt: Szaman morski, 1985
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. umysł
umysły
D. umysłu
umysłów
C. umysłowi
umysłom
B. umysł
umysły
N. umysłem
umysłami
Ms. umyśle
umysłach
W. umyśle
umysły
-
Rzeczownik odczasownikowy od przedrostkowego czasownika umyślić; zob. myśleć