przerażony - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.a

taki, którego ogarnęło przerażenie

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Stany psychiczne człowieka

emocje i uczucia

przerażony chłopak, chłopiec, człowiek, tłum; ptak, szczur; przerażona dziewczyna, kobieta; przerażeni ludzie, mieszkańcy; przerażone dzieci, konie, kurczaki
przerażony diagnozą, faktem, że..., myślą o czymś, ogromem czegoś, perspektywą czegoś, przyszłością, rozwojem sytuacji (wydarzeń...), skutkami, wieściami o czymś, wizją czegoś; śmiercią; widokiem kogoś/czegoś; hałasem, hukiem, groźbą czegoś, krzykiem, słowami
śmiertelnie przerażony

	Pociąg zatrzymano w momencie, gdy z wagonu dobywały się wysokie słupy ognia. Przerażeni pasażerowie wyskakiwali z pociągu w popłochu. źródło: NKJP: (hb): Palił się pociąg, Wieczór Wybrzeża, 1999-02-23
	W pewnym momencie dziewczyna straciła równowagę i uderzając o skały stoczyła się o kilkanaście metrów. Brat, przerażony widokiem spadającej siostry, zdołał jednak ostrożnie do niej dotrzeć - była nieprzytomna. źródło: NKJP: Michał Jagiełło: Wołanie w górach: wypadki i akcje ratunkowe w Tatrach, 1999
	[...] pies [...] wpił zęby w jej lewą łydkę. Była tak przerażona, że nie mogła wydobyć głosu. źródło: NKJP: Danuta Koral: Wydziedziczeni, 1997
	Starynkiewicz usiadł niepewnie, przerażony, że za chwilę zawiążą mu oczy i palną w łeb. źródło: NKJP: Grzegorz Mathea: IV Rzeczpospolita, 2005

część mowy: przymiotnik

Stopień równy

Zob. razić