-
3.
lit. średniowieczny utwór liturgiczny, podobny do hymnu, wyposażony w melodię, wykonywany przed czytaniem ewangelii -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Religia – kościół
sakramenty i obrzędy religijne -
- sekwencja, łacińska; liturgiczna; wielkanocna
- sekwencja do Ducha Świętego
-
Na k. 11v zapisano polski przekład, a raczej swobodną parafrazę łacińskiej sekwencji liturgicznej Mittit ad Virginem (XII w.), przeznaczonej na święto Zwiastowania.
źródło: NKJP: Roman Mazurkiewicz: Polskie średniowieczne pieśni maryjne. Studia filologiczne, 2002
Mors et vita duello conflixere mirando (Śmierć i życie zwarły się w przejmującym pojedynku), jak czytamy w sekwencji wielkanocnej.
źródło: NKJP: Paweł Zuchniewicz: Jan Paweł II: „Będę szedł naprzód”. Powieść biograficzna, 2009
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. sekwencja
sekwencje
D. sekwencji
sekwencji
neut przestarz. sekwencyj
char C. sekwencji
sekwencjom
B. sekwencję
sekwencje
N. sekwencją
sekwencjami
Ms. sekwencji
sekwencjach
W. sekwencjo
sekwencje
-
internac.
ang. sequence
fr. sequence
niem. Sequenz
z p.-łac. sequentia 'następstwo'
< łac. sequor, sequī 'iść z tyłu, za kimś', 'następować po czymś', 'być następstwem, wynikiem czegoś'