kontemplacyjny - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

książk. związany z kontemplacją - głębokim pogrążeniem się w myślach, mającym często charakter religijny

[kontemplacyjny]

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Działalność intelektualna człowieka

nazwy działań intelektualnych człowieka

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

Religia – kościół

sakramenty i obrzędy religijne

charakter, klasztor, zakon kontemplacyjny; modlitwa, postawa kontemplacyjna; doświadczenie kontemplacyjne

	Zgodnie ze swą zatwierdzoną przez papieża regułą zajmują się określoną działalnością: duszpasterską, misyjną, pedagogiczną, charytatywną czy kontemplacyjną [...]. źródło: NKJP: Zdzisław Morawski: Watykan bez tajemnic, 1997
	W tamtym czasie zakony zawsze były wspólnotami kontemplacyjnymi, żyjącymi w klauzurowym odosobnieniu. źródło: NKJP: Roland Prejs: Duchowa przewodniczka, Głos Ojca Pio, 2012
	W rozmowach wyraźnie zaznaczał, że klasztor kontemplacyjny powinien wznosić się powyżej konwentu kapucynów, ale w niezbyt wielkiej odległości, tak by zakonnicy mogli zapewnić siostrom opiekę duszpasterską. źródło: NKJP: Józef Marecki: Klasztor klarysek kapucynek, Głos Ojca Pio, 2003-04
	Wspólnota ta ma charakter kontemplacyjny. Żyją w niej księża, zakonnicy, zakonnice, małżeństwa oraz dzieci. źródło: NKJP: Iwona Fliskowska: Wojna dzień po dniu, Dziennik Bałtycki, 1999-04-23
	Z kolei szkoła karmelitańska wniosła niespotykaną dotąd psychologiczną analizę doświadczenia kontemplacyjnego i mistycznego (św. Jan od Krzyża, św. Teresa z Avili). źródło: NKJP: Daniel Olszewski: Dzieje chrześcijaństwa w zarysie, 1996

część mowy: przymiotnik

Stopień równy

Od: kontemplacja