brzęczeć - Wielki słownik języka polskiego PAN

3.

wydawać odgłos taki, jak przedmioty z metalu, szkła lub innego twardego materiału, uderzające o siebie

KATEGORIE FIZYCZNE

Cechy i właściwości materii

dźwięki

	Biała dama, przechadzająca się nocą po zamkowych korytarzach, czy brzęczący łańcuchami szkielet nawiedzający podziemia - to bardzo śmieszne strachy [...]. źródło: NKJP: Marta Tomaszewska: Jeżeli ze mną pojedziesz, 1993
	Po schodach chodzi bezszelestnie jak duch, gdy zbliża się do drzwi, brzęczy kluczami. źródło: NKJP: Tomasz Jastrun: Rzeka podziemna, 2005
	Dom ożył, deski skrzypiały, ściany odbijały śmiechy i okrzyki, talerze brzęczały, kuchnia ruszyła zestawem zapachów [...]. źródło: NKJP: Grażyna Plebanek: Przystupa, 2007
	W drzwiach powiewają kwieciste spódnice, stukają obcasy, brzęczą bransoletki. źródło: NKJP: Agnieszka Niezgoda: Dziadek dziadzieje, babcia mądrzeje, Polityka, 2002-07-06

część mowy: czasownik

aspekt: niedokonany

Tryb oznajmujący

Czas teraźniejszy

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	brzęczałem +(e)m brzęczał	brzęczałam +(e)m brzęczała	brzęczałom +(e)m brzęczało	brzęczeliśmy +(e)śmy brzęczeli	brzęczałyśmy +(e)śmy brzęczały
2 os.	brzęczałeś +(e)ś brzęczał	brzęczałaś +(e)ś brzęczała	brzęczałoś +(e)ś brzęczało	brzęczeliście +(e)ście brzęczeli	brzęczałyście +(e)ście brzęczały
3 os.	brzęczał	brzęczała	brzęczało	brzęczeli	brzęczały

bezosobnik: brzęczano

Czas przyszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	będę brzęczał będę brzęczeć	będę brzęczała będę brzęczeć	będę brzęczało będę brzęczeć	będziemy brzęczeli będziemy brzęczeć	będziemy brzęczały będziemy brzęczeć
2 os.	będziesz brzęczał będziesz brzęczeć	będziesz brzęczała będziesz brzęczeć	będziesz brzęczało będziesz brzęczeć	będziecie brzęczeli będziecie brzęczeć	będziecie brzęczały będziecie brzęczeć
3 os.	będzie brzęczał będzie brzęczeć	będzie brzęczała będzie brzęczeć	będzie brzęczało będzie brzęczeć	będą brzęczeli będą brzęczeć	będą brzęczały będą brzęczeć

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		brzęczmy
2 os.	brzęcz	brzęczcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	brzęczałbym bym brzęczał	brzęczałabym bym brzęczała	brzęczałobym bym brzęczało	brzęczelibyśmy byśmy brzęczeli	brzęczałybyśmy byśmy brzęczały
2 os.	brzęczałbyś byś brzęczał	brzęczałabyś byś brzęczała	brzęczałobyś byś brzęczało	brzęczelibyście byście brzęczeli	brzęczałybyście byście brzęczały
3 os.	brzęczałby by brzęczał	brzęczałaby by brzęczała	brzęczałoby by brzęczało	brzęczeliby by brzęczeli	brzęczałyby by brzęczały

bezosobnik: brzęczano by

bezokolicznik: brzęczeć

imiesłów przysłówkowy współczesny: brzęcząc

gerundium: brzęczenie

imiesłów przymiotnikowy czynny: brzęczący

odpowiednik aspektowy: brzęknąć

	+	brzęczeć	+	(o CO)
	+	brzęczeć	+	CZYM

psł. *bręčati