brzęczeć - Wielki słownik języka polskiego PAN

2.

wydawać cichy, natrętny dźwięk nieco podobny do buczenia owadów lub odgłosu, który wydają one podczas lotu

KATEGORIE FIZYCZNE

Cechy i właściwości materii

dźwięki

	Dziadek laską wskazuje niebo - w górze, wysoko, w oceanie błękitu kilka srebrnych punktów. Są ledwie widoczne. Dolatuje mnie odległe brzęczenie, warkot, pulsujący szum silników. źródło: NKJP: Ryszard Kapuściński: U pisarza, Gazeta Wyborcza, 1997-03-28
	Znowu uderzył w klawisze i usłyszał dzwonek telefonu. Dzwonek brzęczał natrętnie. źródło: NKJP: Andrzej Zbych, Andrzej Szypulski, Zbigniew Safjan: Stawka większa niż życie, 1967
	Salwa wszystkich dział przeciwlotniczych w całym Paryżu. Potem odległy grzmot, trwający minutę, może dwie, i stłumione brzęczenie motorów. źródło: NKJP: Andrzej Bobkowski: Szkice piórkiem: (Francja 1940-1944), 1957
	Chłop jedzie WFM-ką w pole. Grabie i widły przytroczone do motoru. Motor brzęczy gdzieś na horyzoncie, pod lasem. źródło: NKJP: Ryszard Kapuściński: Busz po polsku, 2007

część mowy: czasownik

aspekt: niedokonany

Tryb oznajmujący

Czas teraźniejszy

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	brzęczałem +(e)m brzęczał	brzęczałam +(e)m brzęczała	brzęczałom +(e)m brzęczało	brzęczeliśmy +(e)śmy brzęczeli	brzęczałyśmy +(e)śmy brzęczały
2 os.	brzęczałeś +(e)ś brzęczał	brzęczałaś +(e)ś brzęczała	brzęczałoś +(e)ś brzęczało	brzęczeliście +(e)ście brzęczeli	brzęczałyście +(e)ście brzęczały
3 os.	brzęczał	brzęczała	brzęczało	brzęczeli	brzęczały

bezosobnik: brzęczano

Czas przyszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	będę brzęczał będę brzęczeć	będę brzęczała będę brzęczeć	będę brzęczało będę brzęczeć	będziemy brzęczeli będziemy brzęczeć	będziemy brzęczały będziemy brzęczeć
2 os.	będziesz brzęczał będziesz brzęczeć	będziesz brzęczała będziesz brzęczeć	będziesz brzęczało będziesz brzęczeć	będziecie brzęczeli będziecie brzęczeć	będziecie brzęczały będziecie brzęczeć
3 os.	będzie brzęczał będzie brzęczeć	będzie brzęczała będzie brzęczeć	będzie brzęczało będzie brzęczeć	będą brzęczeli będą brzęczeć	będą brzęczały będą brzęczeć

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		brzęczmy
2 os.	brzęcz	brzęczcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	brzęczałbym bym brzęczał	brzęczałabym bym brzęczała	brzęczałobym bym brzęczało	brzęczelibyśmy byśmy brzęczeli	brzęczałybyśmy byśmy brzęczały
2 os.	brzęczałbyś byś brzęczał	brzęczałabyś byś brzęczała	brzęczałobyś byś brzęczało	brzęczelibyście byście brzęczeli	brzęczałybyście byście brzęczały
3 os.	brzęczałby by brzęczał	brzęczałaby by brzęczała	brzęczałoby by brzęczało	brzęczeliby by brzęczeli	brzęczałyby by brzęczały

bezosobnik: brzęczano by

bezokolicznik: brzęczeć

imiesłów przysłówkowy współczesny: brzęcząc

gerundium: brzęczenie

imiesłów przymiotnikowy czynny: brzęczący

odpowiednik aspektowy: brzęknąć

psł. *bręčati