-
3.
jęz. forma językowa lub wyrażenie charakterystyczne dla określonej osoby, nieużywane przez innych -
Ms. lp wymawiany: [indywidu-aliźmie] lub [indywidu-alizmie].
-
[indywidu-alism] lub [indywidu-alizm]
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język -
Obok wymienionych osobliwości warto zwrócić uwagę na słownictwo o ograniczonym zasięgu społecznym - na indywidualizmy i okazjonalizmy (np. derywaty nienotowane w ówczesnych słownikach ogólnych języka polskiego, neologizmy semantyczne, kolokwializmy).
źródło: NKJP: Marceli Olma: Listy Zofii Kraszewskiej (żony) do Józefa Ignacego Kraszewskiego. Perspektywy badawcze, Studia Paedagogica, 2008
Nawet przykrojony, poprawiony, “zrobiony” na naturalny (pozostawienie pewnych stylistycznych indywidualizmów, ale wycięcie ewidentnych błędów) dziennik opiera się literaturze.
źródło: NKJP: Inga Iwasiów: Gender dla średnio zaawansowanych. Wykłady szczecińskie, 2004
Jak to pasuje do wierszy Stacha (przepraszam, no indywidualizm językowy... Edward Stachura, jakby ktoś pytał).
źródło: Internet: isthariel.nmj.pl
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. indywidualizm
indywidualizmy
D. indywidualizmu
indywidualizmów
C. indywidualizmowi
indywidualizmom
B. indywidualizm
indywidualizmy
N. indywidualizmem
indywidualizmami
Ms. indywidualizmie
indywidualizmach
W. indywidualizmie
indywidualizmy
Inne uwagi
Zwykle lm
-
internac.
ang. individualism
fr. individualisme
niem. Individualismus
Od: indywidualny