podejrzliwość - Wielki słownik języka polskiego PAN

niedowierzanie innym w obawie przed tym, czy intencje ich działań są dobre

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Usposobienie człowieka

cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności

hiperonimy:

nieufność

wzajemna; pewna; nadmierna, ogromna, powszechna, rosnąca, skrajna; chorobliwa, obsesyjna podejrzliwość
podejrzliwość władz
podejrzliwość wobec ludzi, wobec obcych; wobec polityki kogoś
podejrzliwość i niechęć, podejrzliwość i nienawiść, podejrzliwość i strach, podejrzliwość i wrogość; nieufność i podejrzliwość
(duża, pewna) doza; atmosfera, klimat; wyraz podejrzliwości
budzić, wzbudzić/wzbudzać podejrzliwość

	[...] prace archeologów zaczęły budzić podejrzliwość miejscowych władz. Trudno im było uwierzyć, że Europejczycy szukają tylko ruin, a nie złota i skarbów. źródło: NKJP: Witold Tyloch: Dzieje ksiąg Starego Testamentu: szkice z krytyki biblijnej, 1981
	Po co ja tu przyszłam. Co on o mnie pomyśli. A może nic nie pomyśli, bo jest poczciwcem wyzutym z podejrzliwości. źródło: NKJP: Tadeusz Konwicki: Bohiń, 1987
	W urzędach i biurach bardziej skrupulatnie prowadzi się rejestr interesantów, ochrona zachowuje większą podejrzliwość wobec gości. źródło: NKJP: Zdzisław Pietrasik: Polska w billingu, Polityka, 2003-04-19
	Premier rządu polskiego z całą swoją prozachodnią orientacją, uzasadnioną nieufnością i podejrzliwością wobec polityki Stalina, znalazł się w sytuacji szczególnie trudnej. źródło: NKJP: Eugeniusz Duraczyński: Rząd polski na uchodźstwie1939-1345: organizacja, personalia, polityka, 1993
	Obawiając się podejrzliwości niemieckich celników, po zachodniej stronie granicy kierowcy okazywali autentyczne dokumenty aut. źródło: NKJP: TR: Przemyt za miliony, Gazeta Poznańska, 2001-06-21

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: ż

Inne uwagi

Zwykle lp

+

podejrzliwość

+

(wobec KOGO/CZEGO)

Zob. podejrzeć