-
2.
odczuwać smutek z powodu czegoś, co robimy lub czego nie zrobiliśmy, albo z powodu tego, co minęło i co utraciliśmy -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Stany psychiczne człowieka
emocje i uczucia -
- żal komuś atmosfery tamtych lat, młodości, straconego (zmarnowanego) czasu, straconej szansy, straconych lat, życia
- żal odejść/odchodzić skądś/dokądś, opuszczać coś/kogoś, wracać dokądś, wyjeżdżać; umierać
-
Odjeżdżałem z Rzymu smutny i nieswój. Nie tylko dlatego, że było mi żal opuszczać piękne miasto, którego już nigdy nie zobaczę, że żal mi było opuszczać starych i nowych przyjaciół.
źródło: NKJP: Stanisław Dygat: Podróż, 1958
Nie wątpił, że dobije targu i kupi piękny kożuch. Trochę tylko żal mu było zegarka. Handel bowiem w tych stronach kwitł wymienny, za ruble w papierkach nie sprzedano by kożucha.
źródło: NKJP: Jerzy Krzysztoń: Wielbłąd na stepie, 1978
- Teraz ci żal, że stamtąd wyjechałeś. - Niczego mi nie żal.
źródło: NKJP: Stanisław Kowalewski: Czarne okna, 1961
-
część mowy: czasownik
Tryb oznajmujący
Czas teraźniejszy
żal
Czas przeszły
było żal
Tryb rozkazujący
niech będzie żal
Tryb warunkowy
Czas teraźniejszy
żal by
Czas przeszły
byłoby żal
bezokolicznik:
-
Ø + żal + KOMU + CZEGOØ + żal + KOMU + BEZOKOLICZNIKØ + żal + KOMU + że ZDANIE -
Por. psł. žalěti ‘żałować’; zob. żal I