-
1.
szereg znajdujący się z przodu ustawionej w szyku grupy żołnierzy lub policjantów -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
armia
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Prawo i łamanie prawa
policja i inne służby mundurowe -
- front kompanii
-
Potem wszystko ucichło i wtedy właśnie od frontu szturmowej kompanii szczęknęła komenda „Gotuj broń!” i zagrała trąbka bojowa.
źródło: NKJP: Igor Newerly: Pamiątka z celulozy, 1973
Wosiński drgnął, przeniknięty wskroś ostrym, nie znoszącym oporu rozkazem Deschampsa, zaciął zęby i, spiąwszy konia, w długich susach wysunął się na front oddziału.
źródło: NKJP: Wacław Gąsiorowski: Huragan, 2000
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. front
fronty
D. frontu
frontów
C. frontowi
frontom
B. front
fronty
N. frontem
frontami
Ms. froncie
frontach
W. froncie
fronty
-
internac.
ang. front
niem. Front
z fr. front 'czoło; przód, front'