-
1.
mowa wypowiadana bardzo cicho bezdźwięcznym głosem, słyszana tylko przez osoby znajdujące się blisko mówiącego -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
mówienie -
- cichy, ledwie / ledwo słyszalny, niewyraźny, stłumiony, syczący, zdławiony, zduszony; głośny, przenikliwy, wyraźny; błagalny, namiętny, nerwowy; konspiracyjny, teatralny szept; gorączkowe, przyciszone, tajemnicze szepty
- głosy i szepty, krzyki i szepty
- dał się słyszeć, dobiega (kogoś) szept; szepty się rozległy
- słychać; słyszeć, usłyszeć szept
- ściszyć, zniżyć (głos) do szeptu
- coś przeszło / przechodzi w szept
- prawie, właściwie szept
-
Czując na sobie spojrzenie sąsiada, obydwaj panowie ściszyli rozmowę do szeptu. Najwyraźniej naradzali się [...].
źródło: NKJP: Tomasz Klarecki, Izabela Smolarek: Wilk... i śmierć bankiera, 2006
[...] mimo zbiegowiska tylu ludzi, cisza panowała wśród tłumu. Nie było słychać rozmów, szepty tylko ściszone, czasem plusk błota pod krokami, westchnienie.
źródło: NKJP: Jerzy Andrzejewski: Noc i inne opowiadania, 2001
[...] zostałam żoną najprzystojniejszego mężczyzny na świecie! Jednak do dziś mam w pamięci szept mojej koleżanki: „Życzę Ci jak najlepiej, ale nie łudź się, że taki facet będzie ci wierny do końca życia...”.
źródło: NKJP: Jestem potwornie zazdrosna o męża, Naj, 2003
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. szept
szepty
D. szeptu
szeptów
C. szeptowi
szeptom
B. szept
szepty
N. szeptem
szeptami
Ms. szepcie
szeptach
W. szepcie
szepty
-
Rzeczownik od dźwiękonaśladowczego czasownika szeptać (zob.)