-
1.
okrzyk mający na celu zwrócenie czyjejś uwagi -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
mówienie
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Stany psychiczne człowieka
zachowania emocjonalne -
- ciche, donośne, głośne, słabe, stłumione, wyraźne; nagłe, rozpaczliwe wołanie
- krzyki i wołanie
- wołanie o pomoc
- wołanie dobiegło, dochodzi skądś, rozległo się
- słychać; słyszeć, usłyszeć wołania
- reagować na wołanie
-
Głuche, niewyraźne jeszcze wołania nagonki dolatywały nas zza przeciwległej ściany jodeł, nie głośniejsze na razie niż uroczysty szum lasów.
źródło: NKJP: Sławomir Mrożek: Opowiadania 1960-1965, 1965
Przechodzący szlakiem na Kościelcu w rejonie Hali Gąsienicowej turyści usłyszeli wołania o pomoc dochodzące z jednego ze skalnych urwisk.
źródło: NKJP: (PP): Śmiertelny halny, Dziennik Polski - Małopolska, 2000-10-01
Mimo wołań z korytarza i stukania do drzwi, nikt jednak nie otwierał.
źródło: NKJP: (EK): Dziennik Polski - Kraków, 2001-06-04
Okna kawiarni i sklepów jaśniały światłem, z różnych stron dobiegały wołania chłopaków sprzedających wieczornego „Kurierka”.
źródło: NKJP: Mieczysław Jałowiecki: Wolne miasto, 2002
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: n2
liczba pojedyncza liczba mnoga M. wołanie
wołania
D. wołania
wołań
C. wołaniu
wołaniom
B. wołanie
wołania
N. wołaniem
wołaniami
Ms. wołaniu
wołaniach
W. wołanie
wołania
-
+ wołanie + (o CO) -
Zob. wołać