otóż
-
książk. mówiący zapowiada, że będzie mówił dalej coś o tym, co powiedział wcześniej
-
wykładnik nawiązania
-
(quasi)synonimy: oto II
-
Po tym wstępie przystąpmy do rzeczy. Otóż pragnę gorąco ci zakomunikować, że mamy do spełnienia, to znaczy ty i ja, to znaczy ludzkość, wielką i szlachetną misję.
źródło: NKJP: Sławomir Mrożek: Opowiadania 1974-1979, 1979
Nawet z pierwszą pielgrzymką papieską, którą wszyscy bardzo przeżywaliśmy, związany był bardzo charakterystyczny incydent. Otóż po wspaniałej papieskiej homilii na placu Zwycięstwa, grupa intelektualistów „laickich”, między innymi Klemens Szaniawski, Kazimierz Dziewanowski, chyba Stefan Bratkowski, napisała do Papieża list.
źródło: NKJP: Adam Michnik, Józef Tischner, Jacek Żakowski: Między Panem a Plebanem, 1995
- Pewnie pana interesuje, czego dowiedzieliśmy się o sprawcach napadu. - Właśnie. - Otóż są kuzynami, obaj bezrobotni od ponad roku, chociaż mają zupełnie niezłe kwalifikacje.
źródło: NKJP: Michał Bielecki: Dziewczyna z Banku Prowincjonalnego S.A., 1997
- Pozostaje jednak, Reinmarze, causa fidei. Sprawa religii i wiary katolickiej. Nie mam otóż pewności, czy nie podzielasz aby poglądów swego nieboszczyka brata.
źródło: NKJP: Andrzej Sapkowski: Narrenturm, 2002
No tak, nikt przy zdrowych zmysłach nie lubi opisów przyrody, ale na pewno przynajmniej niektórzy są ciekawi: jak wygląda Marta? Otóż, jeśli wierzyć jej własnej opinii, ma krzywe nogi, krótkie, mysiego koloru włosy, pryszcze na nosie i zbyt odstające uszy.
źródło: NKJP: Kinga Dunin: Tabu, 1998
-
część mowy: komentarz metatekstowy
-
otóż _
Zd.szyk: zmienny: prymarna antepozycja -
Połączenie oto i partykuły -ż w celu wzmocnienia; zob. oto