-
1.
obszar o wyraźnych granicach -
KATEGORIE FIZYCZNE
Cechy i właściwości przestrzeni
miejsce i jego usytuowanie w przestrzeni -
- obręb ewidencyjny, geodezyjny
- obręb miasta, osady, państwa; obszaru; nieruchomości, obiektu, zabudowań; getta; budynku, fabryki, gospodarstwa, klasztoru, obozu, zamku; ogrodu, parku; granic, murów, ulic
-
W czasie powstania kamienica spłonęła, podobnie jak ta, [...] która znalazła się wówczas w obrębie getta.
źródło: NKJP: Ryszard Matuszewski: Alfabet : wybór z pamięci 90-latka, 2004
Samochód opuścił już obręb miasta, brodaty polecił Aurelii, by zapięła pasy, co ona naturalnie uczyniła bez szemrania [...]
źródło: NKJP: Małgorzata Musierowicz: Dziecko piątku, 1993
W obrębie murów rosły palmy, akacje, drzewka oliwne, krzewy.
źródło: NKJP: Tomasz Mirkowicz: Pielgrzymka do Ziemi Świętej Egiptu, 1999
[...] zamiast zawrócić na prawo, skręcił na lewo, w pole poza obręb obozu.
źródło: NKJP: Halina Rudnicka: Uczniowie Spartakusa, 1951
Granice obrębów wiejskich powinny być zgodne z granicami wsi i sołectw. [...] Granice obrębów na obszarach miast powinny być zgodne z granicami dzielnic [...]
źródło: NKJP: Kancelaria Prezesa Rady Ministrów: Rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Dziennik Ustaw, 2001-03-29
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. obręb
obręby
D. obrębu
obrębów
C. obrębowi
obrębom
B. obręb
obręby
N. obrębem
obrębami
Ms. obrębie
obrębach
W. obrębie
obręby
-
+ obręb + (CZEGO) -
psł. *obrǫbъ 'obrąbany, obcięty brzeg czegoś, skraj'
Forma prasłowiańska jest rzeczownikiem odczasownikowym od przedrostkowego *obrǫbiti 'obrąbać, obciąć dookoła' od psł. *rǫbiti 'ciąć, siec'; zob. rąbać